بھاگبھری دے پتی نُوں جِمیںدار نے مروا دِّتا۔ هُن تِنّ دِناں توں اُس دا پُّت نهیں سی مِلدا۔ اُه اُس نُوں لّبھن لای جِمیںدار دے گھر گای تے جا کے چیکنا سُرُو کر دِّتا ۔ ‘کُپے وے مَےںڈھا پُّتر اُس کی کُجھ آکھِآ مَےں اُسدے سیرمے چھِّکی لَےساں, اُس نا جن بّچا گھانی هوای کے رهِسی ۔" اّگے مےرے جھاٹے وِّچ تھوهڑی سُآه پای آ"۔

جرا دِماگ لڑا کے سوچ, ِاه جِهڑے تَےنُوں مُتبنّا بنان دے جھاںسے دِّتے جا رهے نے, ِاه تد تّک هی نے جد تک پَےسے تے مکان دا نوالا پُوری ترھاں هجم نهیں هو جاںدا۔

گھر جا کے جد کاںتا نے بُّڈھی ماای نُوں مّتھا ٹےکِآ, تاں اُس نے اسیساں دی جھڑی هی لا دِّتی۔

هُن رانی جدوں تِنّ چار سال دی سی, جِس کول اُه بهِںدی, گّلاں کر کر اُس نُوں جھّلِآں کر چھّڈدی۔ نِّکیآں نِّکیآں, توتلیآں, ماسُوم گّلاں: ِاه لَےںپ کِاُں بلدَے ? پر ِاه روسنی کِّتھوں آای آد ?

بھاوےں کای مت ِاس دے (سراب دے) وِرودھی هن, پر ِاس دا تےج تے لالی اُه منموهنی جھلک دِکھااُںدے هن کِ نِج متاں توں بے-پرواه هو کے ِاس دی این وِّچ آاُںدے جاںدے هن ۔

تَےنُوں بّدلاں کی جھّل وگا دِّتا اے جو مُڑ مُڑ کهی جاںنی اے' 'آاَو جرا بّدلاں نُوں وےکھیاے, آاَو بّدلاں نُوں وےکھیاے۔

تھّلے آاُںدے تے کُجھ جھّل کھلار کے اّگے چلے جاںدے, کای اےنھاں دے کارکھانے وِّچ نَوکری تے لّگ جاںدے۔

تےرے اُّتے اُسنے کی جھرلُو پھےرِآ هويا هَے کِ تُوں گھر ٹِک کے بَےٹھدا هی نهیں اتے اُس دے مگر هی لّگا پھِردا هَےں۔

سِّکھ بابے نے کاجی سَےپھ دین نُوں کِها دےکھ سّجنا ! رّب ِاّکو هَے تے سبھ دا ساںجھا هَے تے سارِآں اُس دی بںدگی کرنی هَے, جِکُوں جِس نُوں بھاوے۔ پھِر اساں آپو وِچ رل کے وّسنا هَے۔ جے ِاک دُوجے نال وںڈ ن کھاواںگے, دُّکھ-سُّکھ ساںجھے نا کراںگے, جھّٹ کِوےں ٹّپےگا ?

نیویں نجر تے بھُوک دے واںگ مُکھڑا, 'ڈّلا' مُڑ آيا لجِآوان هو کے۔ واںگ جھّگ دے بهِ گِآ جوس سارا, کھلا بُّت واںگن بے-جبان هو کے۔

اُس دا سُبھا اَےسا هَے کِ جرا وی اُس دا وِرودھ کیتا جااے تاں اُه جھّگ چھّڈن لّگ پَےںدا هَے تے اُس نُوں ماڑا چںگا کُجھ نهیں سُجھدا۔

مَےں ِاسنُوں بِلکُل نهیں مارِآ ; ِاه جھُوٹھی اے, جھّکھ ماردی اے ; مَےنُوں بدنام کرنا چاهُںدی اے ۔ هاِا وے مےری گّل دا ےکین ای نهیں ; هُن اےه سُهدی وّڈی بن بَےٹھی, اےهدیآں گّلاں سّچیآں هو گایآں تے مےریآں جھُوٹھیآں۔