بهادر آپنا کںم دِل لا کے کردا, کدے کِسے نُوں سکاِات دا مَوکا نا دِںدا, آپنے نال دے مجدُوراں نال اُهدا کوای جِآدا واستا نهیں سی ۔ جِس ترھاں گھر چُپیتا پِآ رهِںدا, ِاںج هی کںم کاج وِچ وی آپنی دھنّ وِچ مست رهِںدا۔ بهادر دا کںم همےسا ساپھ سُتھرا تے سُچّجا هُںدا۔
کی کراں, مےرا اےتھوں وی جان نُوں جی نهیں کردا, تے اُدھروں وی دھُکھ دھُکھی لّگی هوای اے۔ پتا نهیں, انںت رام دا کی هال اے۔
ِاه تے تُسیں ساپھ دھیںگا دھاںگی کر رهے هو۔ جد مَےں کسُور نهیں کیتا تاں هرجانا کِاُں دےواں۔
پُوربی پںجاب وِّچ بهُت سارے پرَےّس مُسلماناں دے چھّڈے هواے وی سن, ِانھاں اُّتے ِاک دںم دھاوا بول دِّتا گِآ تے پهُںچ والے لوکاں نے جِس وی ڈھںگ نال هو سکِآ, ِانھاں اُّتے کبجے جما لاے۔
مهاتما ٹَےگور نے آپنیآں لِکھتاں راهیں آپنا تے آپنے دےس دا ناں جّگ وِّچ رَوسن کر دِّتا هَے۔ اُس دیآں لِکھتاں دی سںسار وِّچ دھاںک پَے گای هَے۔
ِاس بلکار تے, سّجنا ! آکڑی نا, تاکت نال جو دھاںک بَےٹھا لای تُوں ۔ دوس, کھِماں تے هَوسلا های پولے, تاکت نال, ِانساپھ دا کھےال بھی هَے۔
اُه ِاتنا نِربل هو گِآ هَے کِ اُس دا دھاگا ٹُّٹا هی سمجھو۔ اُه هُن بچ نهیں سکدا۔
اّج پںدراں کُ ورھے هواے وِآهی نُوں مَےں پتی پرمےسر نُوں پُوجدی رهی, سّس سهُرے دی آگِآ پالی, پر کُڑیآں نے مےری گّل ٹال دِّتی, پُّت نا هويا تے کوای دھاگا مَےں نا کروايا۔
اسل وِچ تے واکے والی رات نُوں اُه پِںڈ هی نهیں سی۔ وِچارا اَےوےں مُکّدمے وِّچ دھرِآ گِآ هَے۔ وّڈی گّل نهیں جے سجا وی پا جاوے۔
چھوٹے دووےں لال سرهِںد وِّچ کیکُوں سهید هواے هن تے کیکُوں کسٹ سهِکے اُنھاں نے پران دِّتے هن پر دھرم نهیں دِّتا۔ سارے ساکے وِستھار نال سُن سُن کے ِاک چّکر آيا۔
ساه جی, تُهاڈے هّتھ کلم اے, جِّدھر مرجی آوے, واه ديو ۔ اساں تے تےرے دھرم اُّتے گّل چھّڈ دِّتی اے۔
جے تُوں سّچ کهِںدا هَےں, تاں چُّک دھرم۔ اَےوےں تے مَےں تےری گّل تے ِاتبار نهیں کر سکدا۔