اُه وِچاری تے پھےرے لَےن دی چور اے, اُهنے کیه وےکھِآ سهُرِآں دا ? مےری سمجھ وِّچ تے ور گھر هور لّبھ لاُ۔ ساری اُمر وِدھوا کِس ترھاں بِپتا وِّچ کّٹُو۔

پھےرے دِّتے جان مگروں, لوکاں نے اُسنُوں ودھاای دِّتی تے کِها کِ کُڑی آپنے گھر سُکھی وّسے; تُهاڈا وی بھارا لّتھا, ِاهو هی چاه هَے۔

هالی تیک تے وِچارے دا کوای ٹِکانا نهیں بن سکِآ, گلیآں وِّچ تے لاگلے پِںڈاں وِّچ پھےری پھِرکے مال وےچدا هَے تے آپنی روجی کمااُںدا هَے۔

رّب نا کرااے, جے کوای جُآن کُڑی کِسے ِاهو جِهے پھےر وِّچ پَے جااے تاں کی ماپِآں وّلوں تے کی بھاایچارو وّلوں اُس وِچاری لای کِآمت پَےدا کر دِّتی جاںدی هَے۔ کُدرت دا ِانساپھ بھی کےڈا ِاک-پّکھا هَے۔ پاپ دی پںڈ, جِهڑی کُڑی مُںڈے دوهاں دی کرِت هُںدی هَے, کُڑی اُّتے لّد دےںدی هَے, ِاه کُدرت۔

هِںمت اُٹھ کے سےر جِاُں مارے للکارا, اَوکڑ کوڈی آ پاے مَےں کراں سُکھالی, پھُوکاں مار اُڈا دِآں, کِسمت گھٹ کالی۔

مَوت دا کُجھ وےلا وکھت نهی, کای واری بَےٹھِآں سُّتِآں هی بّچے دی پھُوک نِکل جاںدی هَے تے ساریآں گّلاں دھریآں دھراایآں رهِ جاںدیآں هن۔

اُس وِّچ لِآکت تے جو هَے, سانُوں پتا هَے ; بس ِاک کںم اُس ورگا کِسے نُوں نهیں آںدا تے اُه هَے پھُوک چاڑھن دا۔ هر کِسے نُوں دب کے پھُوک چاڑھدا هَے تے آپنا متلب کّڈھ کے پرے هُںدا هَے۔

وِچارے کِّتھے پھُوهڑی پاای بَےٹھے هن ; مَےں وی اپھسوس کر آواں ! هاں هُن اپھسوس هی هَے, اُه وِچارا تے چڑھدی جوانی وِّچ لّکڑاں وِّچ جا پِآ هَے۔

اُس وِچارے نُوں اّج موياں تےراں دِن هو گاے هن, هُن هی پھُوهڑی چھّڈی گای هَے۔

پںڈت هُراں دے اّکھاں میٹن دی هی ڈھِّل سی کِ سارا اَےسورے پھُوںه پھاںه هو گِآ۔ کُجھ سریکاں نے ساںبھ لِآ تے کُجھ کرج کھاهاں نے۔

پتا نهیں تنکھاه کِنّی سُو; باهروں تے بڑی پھُوں پھاں رّکھی هوای سُو ۔ هر وےلے بنِآ ٹھنِآ هی رهِںدا هَے۔

تُوںهیاُ اوتار سِںگھ دے آاُن تے کھُسی نال پھُّلی نهیں سماںدی۔ لںگھدِآں جاںدِآں نُوں موڈھے پای مارنی اےں۔