بّس کرو ےار, چھّڈو پرے ِاس نِکںمی بهِس نُوں۔ اےڈا سوهنا رںگ رس بّجھا هويا سی, کیه تُسیں لَے بَےٹھے اُں وِهلیآں گّلاں۔
باهر لکیراں تے مَےں ساریآں پاایآں هوایآں هن, کےول رںگ بھرنے رهِںدے هن۔ اںدھے گھںٹے وِّچ نکسا تِآر هو جاوےگا۔
بلدےو دے چلے جان دی چِںتا اُس نُوں سبھ توں ودھیک سی تے اےدُوں وی بهُتی چِںتا اُس نُوں مالتی دی سی۔ جِس نے اُس رات توں لَے کے ِاّک لپھج وی جبانوں نهیں بولِآ تے ِاهناں تِنّاں دِناں وِچ هی اُس دا رںگ بّگا پُونی هو گِآ هَے۔
وااج نے پادری دے ساهمنے جھُوٹھ بولِآ تاں ساهِب نے کِها, "تُم مَوکُوپھ, چلے جااَو, هم ناراج ۔ وااج تے بھاگن (وااج دی پتنی) دا رںگ پیلا هو گِآ ۔ گِّچی سُّٹ کے جرا پرے هو گاے۔
بهُت دِن تیک انےکاں دُّکھاں وِّچ سماں بِتااُن پِّچھوں اچلا دے پِتا دے من اُّتے هَولی هَولی ساںتی تے پرسنّتا دا رںگ جںمدا جاںدا سی, پر جد پِچھلی کهانی ساهمنے آاُںدی سی تاں اُس دا کھِڑ رِها چِهرا ےکاےک-کُملا جاںدا سی۔
پَےسا جِاُں هی آاُنا سُرُو هُںدا هَے, منُّکھ نُوں رںگ وی چڑھنا سُرُو هو جاںدا هَے۔
هولی دے دِناں وِّچ لوک رںگ کھےڈدے هن تے ِاّک دُوجے دے کّپڑے گںدے کردے هن۔
جِاُں جِاُں ِاس کّپڑے نُوں دھوووگے, نواں رںگ کّڈھےگا ۔ ِاه سُوتی کاهدا هَے, نِری بوسکی بن جانی هَے۔
(پربھا دی آواج سُن کے) ماں دا رںگ ِاک دم اُّڈ گِآ, دُوجی گھڑی اُس نُوں گس آ گای۔
ٹھانےدار نے چَوکیدار نُوں ڈاںٹِآ--بدماس ! پِںڈ 'چ کھُون هووے تے پهِرےدار نُوں پتا نا هووے ۔ سِپاهی نُوں مارن لای کِها, اُّدھروں اپھسر دا رںگ اُڈدا جاںدا سی کِاُںک کتل اُسے نے کروايا سی۔
اُوسا نُوں پتی دا پِآر جرُور مِلِآ, پر جِاُں هی کھوٹے سِّکے واںگ اُس پِآر دا رںگ اُگھڑنا سُرُو هويا, اُوسا دی اُه اروک پِآر لالسا, اُس دے سینے وِّچ هی نّپی گھُّٹی گای۔
هوےلی وِّچ جا کے اُس نے جو درِس وےکھِآ, ِاس نال اُس دا دِل کںب اُّٹھِآ-رَوںگٹے کھڑے هو گاے۔