جو کُجھ ِاس نے سرداراں دا لُّٹ لُٹا کے لِآںدا سی; اُه بیماری تے لّگ رِها هَے ۔ لُون دی مار وّگ گای هَے اُهنُوں۔
رّب اّگے جان دےنی آ, لُون نا تول, ِاه گّل مَےں کدے وی نهیں آکھی, تُوں آپنے کولوں هی پھُوکا کے کهی جاںدا هَے۔
جدوں اُنھاں 'تے مُسیبت پای سی, تےرا پھرج سی مر مِٹنا ; تُوں تے اُنھاں دا لُون هرام کیتا هَے۔ آپنی جان بچا کے دَوڑ گِاُں۔
سرلا دے نرم دِل نُوں اُپروکت گّلاں نے لُوهنی جےهی لا دِّتی تے اُه آپنے مَوکے بُّلھاں نُوں جیبھ نال گِّلے کردی هوای بولی, "ماں جی, کدوں مَےں کِتاباں پڑھدی رهِںدی هاں ?”
بےبے ! (سّس نے) بولیآں مار مار کے مَےنُوں لُوه سُّٹِآ اے; جدوں بولدی اے, اےهو بولدی اے-'نی کال مُوںهیاے, کلجوگنے, مّتھا سڑیاے, ڈَےنے۔
اُه چںد ورگا بال هَے, اُس دا پِںڈا لُس لُس کردا هَے۔ پرماتما اُسنُوں بد-نجر توں بچااے۔
ِاسدا پُّتر تھانےدار هَے, پر ِاسدیآں سدا لیراں هی لمکدیآں رهِںدیآں هن ! پُرانے سُبھا نهیں بدلدے۔
اںدر بَےٹھ کے آاُ نجِّٹھ لایاے, شکل آپنی نسر کرواایاے نا, ےارو نواں تے ماس دا ساک ساڈا سّتھاں سّد کے لیکاں لُآایاے ناں۔
مےرا سُبھا لیکے لیکے چّلن دا نهیں سگوں آپنے هالات تے ورتمان سمےں دے وِچاراں نُوں وےکھ کے ورتن دا هَے۔
سارِآں ِاکّٹھِآں بَےٹھ کے روٹی کھادھی ۔ گِآنی دی سِآنپ نے مَوکا ساںبھدِآں دوهاں دھِراں وِچکاروں دُسمنی دی وّدھ رهی لیک نُوں مِٹا دِّتا۔
کُجھ لیک هی اَےسی پَے گای هَے کِ لوکی ٹاںگے تے هُن سپھر نهیں کرنا چاهُںدے, رِکسے دی سواری پسںد کردے هن۔
بھاای نانک سِںگھ, آپنا رستا آپ بنان والے اسُولاں دا پّکا هامی هَے۔ آپنی لیهے تُرِآ جاںدا هَے ۔ ِاکّلا سی تاں وی ڈر نهیں سی ۔ جے هُن دو چار ساتھی هو گاے هن تاں اُهنُوں "پڑھو" لِکھاریآں واںگ ایرکھا نهیں۔