مَےنُوں ِاّک رّب دے بںدے نے سارے هیج پِآج کھولھ کے دّس دِّتے سن, پر مَےں اُدوں اکاس نال گّلاں کردا ساں, ِاّک ناں دِل تے لاای اتے ِاس دُردسا تیک پُّجا هاں۔

اُجاڑ نُوں وساِا کے, بهار لان والِآ ! بهار پھےر آپ هی اُجاڑ جان والِآ ! اتیتنی ندان نال پریت پان والِآ ! اکاس چاڑھ پَوڑیاَوں, هےٹھاں وگان والِآ !

نهیں بابا ! سُن تاں لَے۔ پهِلی گّل تاں ِاه هَے کِ اُه اراایں مُسلمان; تُوں سِّکھ اسیں سِّکھ, تُوں اںباں نُوں وّڈھ کے اّکاں نُوں واڑ کردا هَےں, ِاه کی گّل ?

جدوں دا اُس وِدھوا دا ِاکلَوتا پُّتر مر گِآ هَے, اُه رُجگار لای اّکیں پلاهیں هّتھ ماردی پھِردی هَے۔

کی لُکاواں بکھسی جی, مَےں جِس وےلے توں اُس نُوں وےکھِآ هَے, دِل اںدر ِاک بےکراری جِهی پَےدا هو گای هَے, راتی سُّتِآں وی مَےں اُسے دے کھاب وےکھدا رهِںدا هاں, پر اُس دیآں اّکھاں وِّچ کھبرے کِهو جِها روهب هَے کِ مَےں اُس وّل اّکھ اُّچی کرن دی جُرت نهیں کر سکدا۔

جدوں رمےش نُوں نال لِجان لای اُسدے دوستاں نے ناںه کر دِّتی تاں اُسدی اّکھ کھُّلھ گای۔

پےپراں وِّچوں پھےلھ هون 'تے هردیپ دی اّکھ کھُّلھ گای۔

دپھتر توں آکے پُورن دا ِاّک گھںٹا تاں نُوںه سّس دا جھگڑا نِبےڑن وِّچ لگدا هَے۔ اُسدا دِماگ کاهلا پَے جاںدا هَے اتے وےل واںگ ودھدی هوای جُآن بھَےن وّل اُسدی اّکھ چُّک کے وےکھن دی هِںمت هی نهیں هُںدی۔

جِاُونے نُوں پتا سی ِاه ساری گّل بچنو دے پَےروں وِگڑی هَے۔ ِاس لای بچنو اُس دے اّکھ-تِن هو گای۔

کاکا آپنے ماتا-پِتا دیآں اّکھاں دا تارا هَے۔

سُشما دی سّس اُسدی اّکھ دا تِنکا هَے۔

جا کے آپنی ماں نال کںم کر- سرم نهیں آاُںدی بےسرم نُوں۔ تےرا اّکھ دا پانی مر گِآ اے۔ لّج هےا مُّک گای اے۔