کِسے نُوں مںدے بچن بول کے آپنی جیبھ گںدی کرن دا کوای پھاِادا نهیں ۔

اّج روٹی کھاںدِآں مےری جیبھ ٹُّکی گای, هُن وی درد هو رِها هَے۔

مَےنُوں کوای جیبھ دا چسکا نهیں, کوای نسا امل نهیں, بس روٹی هی نسا هَے۔ ِاسے لای مَےں هور مجدُوراں دی ترھاں دُکھی نهیں هُںدا۔

ڈاکٹر نے جدوں مےری لّت اُّتے نِکلے وّڈے سارے پھوڑے نُوں چیرا دِّتا, تاں مَےں جیبھ دںداں هےٹھ دے لای۔

ترِںنجن دیآں کُڑیآں وِچ سُهنیآں دی کهانی وِچ رےسماں, جِمیںدار دی دھی تے وی چرچا هُںدی۔ نا اُهدے گج گج لںمے وال سن, نا اُهدیآں هِرنیآں واںگ نسِآایآں هوایآں اّکھاں سن, نا کوای بهُتی گوری سی پر جِهڑیآں کُڑیآں اُهنُوں کدے مِلیآں اُسدی وڈِآای کر کر اُنھاں دی جیبھ نا سُّکدی۔

جتن کرن تے بھی سرلا توں ِاسدا کوای اُّتر نا سرِآ, اُس دی جیبھ نے ساتھ نا دِّتا۔

آپنے پھَوجی پُّتر دے مرن دی خبر سُن کے ماں دا جی بھر آيا۔

وِآه والے گھر تلیآں چیجاں کھا کے مےرا تاں جی بھر گِآ ۔

تُهانُوں کھان دا بڑا چسکا هَے, هر وےلے جیبھ لمکاای هی رّکھدے هو۔ کِسے وےلے کںم وّل دھِآن وی دِآ کرو۔

پتی هی هِںدُستانی ِاستری دا کّپڑا هَے ۔ اُس بِناں ِاس وِچاری دا جیون هرام هَے۔ کوای سُّکھ دا ساه ِاسدی کِسمت وِّچ نهیں هو سکدا۔

سِرپھ گھر جھُّگے ای نهیں; سڑ بل کے کولے هو گاے۔ کِتنے جیون هن; سنے چاواں دے کھولے هو گاے۔

وِّدِآ دا آنںد تاں پھےر وی آ جااُو, پر جیون دا کِّتھوں ? جد جیون ڈھل گِآ, بس ڈِگ پِآ ! اُه تے پڑھاای وِّچ هی بُڈھا هو جااےگا تے ِاه وِچاری جوانی ِاّتھے گال داےگی۔