گلوں گُلامی تے لهِ چُّکی هَے, پُرانے پِںجر نُوں لا دے تیلی ۔ نویں بلا کُای گل ن پاویں, سںبھل سںبھل کے کدم اگاںه دھر ۔

بسںت کَور جِس گھر جاںدی هَے, اُّتھے جھُوٹھیآں گّلاں کر تیلھی لا آاُںدی هَے۔

ِاّک دِن جِمیںدار دے کِسے کامے نے پِںڈ دیآں دو مراسناں نُوں استبل وِچوں گوها چُکدِآں وےکھ لِآ تے مار مار وِچاریآں دے تُآرے لاه سُّٹے۔ نےکاں نے دّسِآ دووےں گوهے نال لِبڑیآں پایآں سن۔ ِاّک دا لّک ٹُّٹ گِآ سی تے دُوجی بےهوس پای سی۔

پرمِنّی نے بچنوں دیآں پوچویآں اتے مِّٹھیآں گّلاں وّل اُّکا ای دھِآن نا دِّتا۔ سگوں اُه کای وار آپنے سونے ورگے مالک دے کھِلاپھ کُجھ سُن کے تلکھ هو جاںدی۔ بچنو نے سمجھ لِآ سی کِ اُس دے سارے انیآلے تیر تُّکے هو کے رهِ گاے سن۔ اُه آپنے آپ وِّچ بُری ترھاں بےکرار اتے پرےسان سی۔

اَےتکیں, جد کِ اُس دی جِںدگی وِّچ کای اُلٹ پھےر آاے سن, جد آپنے مامے مامی نال لڑ بھِڑ کے اُه پُلس وِچ جا بھرتی هويا سی, تے جد ِاّک بےهُودا جِهی کِسے موچی دی چھّڈی هوای جنانی دی ِاسک-باجی وِّچ پھس کے اُه بُری ترھاں هار کھا چُّکا سی, تاں ِاّک واری پھِر وتن دی ےاد نے اُس دے اںدر تُنکے مارنے سُرُو کیتے۔

بھاای تےرے بِناں اساں گھروں پَےر نهیں کّڈھنا۔ ِاه تاں کدی هونا نهیں, کِ تُوں کِدھرے تُت چُگدا پھِرےں اتے اسیں تهِسیلے دھّکے کھاںدے تے بورِآں واکُر اّڈیآں چُّک چُّک تےرا راه  وےکھدے پھِریاے۔

جد بُوٹے ساه نے پںچاِات دے ساهمنے سابت کر دِّتا کِ ِاس ماملے وِّچ سارا کسُور ےُوسپھ دا هی سی, تاں پِںڈ دے سااُو سُآنیآں جِّتھے نسیم بابت بھاںتوں بھاںت دیآں تُت کیتیآں اُڈا رهے سن, سردھا تے ستکار نال سبھناں دے سِر جھُکے تے جباناں کھاموس هو گایآں۔

مَےنُوں نی پتا پر اُسنے مےرے وِرُّدھ تُپھان کھڑا کر دِّتا کِ مَےں گولک توڑ لای هَے۔

ِاه تُردی سڑک هَے۔ هنےرے سوےرے لوکیں ِاس تے تُردے رهِںدے هن۔ ِاس لای ِاس توں کوای ڈر نهیں۔

اُس دے بول وِّچ کوای اَےسا جادُو سی کِ سروتے تُرمُر تُرمُر اُسدے مُوںه وّل هی وےکھی جاںدے۔

اُس نُوں کُجھ نا کهیں, اُه تے مرن مارن تے تُلِآ هويا هَے۔ ِاهو جِها آدمی بڑا کھترناک هويا کردا هَے۔

ِاه گّل تے مامُولی جِهی سی تے تُوں ِاّڈا تُوپھان کھڑا کر دِّتا هَے, آپنے پاسوں گّل ودھا ودھا کے۔