بّدلاں نے کِنمِن لاای اے,
واه مَوج بهار بناای اے۔
اَوه ! تںبُو تندے جاںدے نے,
اَوه ! هاتھی بندے جاںدے نے۔
بن مهِل مُنارے سجدے نے,
اَوه ! شےراں واںگ گّجدے نے۔
اَوه! لگدے رُوں دے گوهڑے نے,
جاں لُون کھںڈ دے دھوهڑے نے۔
اَےوےں پاے کھُر-کھُر پَےںدے نے,
هواواں وِّچ وگدے رهِںدے نے۔
کنیآں دی چھهِبر لان پاے,
سِّٹِآں وِّچ دانے پان پاے۔
جّٹاں لای موتی کنیآں نے,
باگی لای مَوجاں بنیآں نے۔
واه بّدلاں رُّت بدلاای اے,
کِنّی سوهنی کِنمِن لاای اے۔
وِّچ بزار بڑی بهار,
هوکے دےںدے وارو-وار۔
آڑُو, داکھاں, کےلے, بےر,
لَے لاُ اںب, دُآنی سےر۔
تاجی پُوڑی, گرم کڑاه,
دُّدھ ملاای برفی چاه۔
بڑے سوادی مِّٹھے واه,
کّلھ نهیں مِلنے اّج دے بھاا۔
بھرِآ بّتا لَے جا ےار,
ٹھںڈھا مِّٹھا بڑی بهار۔
دھّکم-دھّکا کردے لوک,
ٹاںگِآں لیتے رستے روک۔
اَوه وےکھو ساایکل اسوار,
ڈاڈھا ڈِّگا مُوںه دے بھار۔
لوکیں هّسے ها ها ها,
واه بابُو جی واه واه واه !
پھُّلاں کولوں هّسنا سِّکھو,
بھَوراں کولوں گااُنا۔
رُّکھ دیآں نیویآں شاکھاں کولوں,
سِّکھو سیس نِوااُنا۔
سِّکھو دُّدھ تے پانی کولوں,
دّم مےل دا بھرنا۔
دِل لا کے دیوے توں سِّکھو,
دُور هنھےرا کرنا۔
پّتجھڑے رُّکھاں توں سِّکھو,
دُّکھ وِّچ دھیرج دھرنا۔
مّچھی کولوں سِّکھو بیبا !
دےش وتن لای مرنا۔
بّچا کھُش کِلکاری مارے چَوهیں پاسیں دیپ جگے,
چھاتی نال جا لگدا آ کے ٹھںڈھی-ٹھںڈھی واا وگے۔
وےکھو بال اںنجانے نُوں وی گیت بنااُنے آاُںدے نے,
اُهدے بُّلھیں هاسا آوے مےرے هّتھیں کلم وگے۔
ماں وےکھے دھرتی تے رِڑھدا سرگھی آوے چِهرے 'تے,
سبھ کُجھ اُهنُوں بھُّل جاںدا اے, بھُّل جاون سبھ رات جگے۔
ماں جھولی وِّچ پا کے کهِںدی, 'سَوں جا مےرا بیبا لال,'
مُسکان اُهدے بُّلھاں دی آکھے, 'مَےں تے سَونا نهیں اجے'۔
کهِںدی, 'وےکھ پُّتر جی تَےنُوں نیںد کھِڈاون آای اے,
اُهدے مهِلیں کھےڈن لای نے کِنّے سوهنے تخت سجے۔'
ویر پِآرے جاگ زرا تُوں, هِںمت زرا وِکھا۔
آلس دا تُوں چھّڈ کے پّلا, هرکت دے وِّچ آ۔
موياں واںگُوں ڈھےری ڈھا کے, بهِ نا ویر نِچّلا۔
سُستی نُوں تُوں دُور بھجا دے, مار کے ِاّکو هّلا۔
هِںمت دی تُوں اُںگل پھڑ کے, مِهنت نُوں اپنا۔
آپے تےری مںزِل تےرے کدماں وِّچ جااُو آ۔
دُّکھ مُسیبت آپے تَےتھوں, وّٹ جانگے پاسا۔
جد تےرے بُّلھاں 'تے هويا, پھُّلاں ورگا هاسا۔
رّکھیں سّچ دا پّلا پھڑھ کے, جھُوٹھ نُوں نا اپناایں۔
سّچ دے پَےںڈے مُشکل هُںدے, وےکھیں ڈول نا جاایں۔
کھُشیآں دا ونجارا بن, مُسکاناں سبھ نُوں وںڈیں۔
دِل-مںدر وِّچ ساڑا لَے کے, مانوتا نا بھںڈیں۔
اُّچے-سُّچے سوهنے آپنے نےک کھِآل بناایں۔
مَےں-مَےں, تُوں-تُوں دِل 'چو کّڈھ کے, دِل وِّچ اسیں بِٹھاایں۔
پھِر تےری جیون-نایآ, وِّچ سُّکھ هونگے سارے۔
دُّکھ-دلِّدر اُس دے پّلے, جو جیون توں هارے۔
بسںت آای تاں هوا هوای مهِک بھِنّی,
کوِال کُوک کے اںباں 'چ شهِد گھولے۔
بَےٹھی خُشی دے گیت اُه گاںودی اے,
بھاوےں سمجھے نا کوای کی بول بولے۔
بُور نِّکلکے ٹاهنیاَوں باهر آيا,
آایآں مّکھیآں شهِد لَے جاونے نُوں۔
تِتلی اُّڈدی گھُںم گھُںم پااے پَےلاں,
آای پھُّلاں دے رںگ ودھاونے نُوں۔
اُّپر وّل اسمان 'تے نزر کریاے,
آای پتںگاں دی کوای بهار دِسے۔
رںگ-برںگے پتںگ ِااُں من-موںهدے,
اُّڈدے پںچھیآں دی جِّداں ڈار دِسے۔
چھوٹے بّچے گُبارے اُڈا رهے نے,
اُنھاں گھر هی مےلے لگااے هواے نے,
هّتھوں چھُّٹ گُبارے جا چھّت لّگدے,
جِوےں کِسے نے آپ سجااے هواے نے۔
بّس آای بّس آای,
سکُول دی بّس آای۔
چھےتی کر چھےتی کر,
کِتاب پا, بستا چّک۔
پھتِه بُلا, سکُول جا۔
وےکھ سمُںدر دیآں چھّلاں,
دِل کردا مَےں بھںگڑا پاواں۔
پانی وِّچ مَےں ٹّپدا,
وےکھ کے سُورج کھِڑ-کھِڑ هّسدا۔
نِّکڑی-مِّکڑی مّکڑی,
پرنالے ‘تے چڑھدی جاوے۔
ورکھا آوے مّکڑی نُوں پھِر دُور بھجاوے,
سُورج آوے, ساری ورکھا سُکاوے۔
نِّکڑی-مِّکڑی مّکڑی,
پرنالے ‘تے پھِر چڑھ جاوے۔
نانکے جاواں, مَوجاں ماناں,
چھُّٹیآں نُوں کھُوب بِتاواں۔
نانا-نانی نال باتاں پاواں,
ماما-مامی نُوں کھُوب هساواں۔
نانک تےری جَے-جَے کار, شکتی تےری اپر اپار۔
اُوچ نیچ دا کھںڈن کیتا, زات پات دا بھںڈن کیتا۔
کُوڑ اڈںبر دُور هٹااے, تھاں تھاں رّبی نُور وسااے۔
تُسیں دِّتا سانُوں پِآر, جّگ دا کیتا بےڑا پار۔
کِرت کرو تے وںڈ کے کھااُ, پھل مِهنت دا مِّٹھا پااُ۔
ساںجھیوال دی لاای وےل, کھےڈی تےراں-تےراں دی کھےل۔
دین دُکھی دی سُنی پُکار, داتا مےرے سِرجنهار۔
تےرے اّگے والاں والے, گیتا وےد کُراناں والے۔
گورکھ کَوڈے سّجن ورگے, ملک بھاگو کںدھاری ورگے۔
وےکھکے تےرا چمتکار, سبھ نے کیتی جَے-جَے کار۔
کوِتا تےری بڑی مهان, کاِال هويا کُّل جهان۔
گّل مُکاواں کهِ کے ساری, تُوں بھگواناں دا بھگوان۔
کیتا بھارت تے اُپکار, نانک تےری جَے-جَے کار۔
نانک تےری جَے-جَے کار۔۔ نانک تےری جَے-جَے کار۔۔
بھارت مےرا پِآرا دےش,
دھُںماں جِس دیآں دےش وِدےش,
بھُومی ِاس دی بڑی نِآری,
مَےنُوں لگدی کِنّی پِآری۔
بھاںت بھاںت دی بولی والے,
چِّٹے گورے ناٹے کالے,
پھُّلاں دا گُلدستا اے,
سُرگاں ورگا لگدا اے۔
سبھ دھرماں دا ِاّتھے مےل,
گھِاُ-شّکر دا جِاُں مےل,
مِلکے کریاے نویں اُساری,
جِس نُوں وےکھے دُنیآں ساری۔
انپڑھ ِاّتھے رهے نا کوای,
پّکی مّت هُن اےهی هوای۔