مےری دھی نے
مَےنُوں پُّچھِآ
ماں!
سوهنے نَےن کِهڑے هُںدے نے
کالے
نیلے
بھُورے
تِرچھے جاں گول
جاں پھِر اُه
جو لّکھاں پّتناں دے تارُوآں نُوں
پهِلی هی نزرے
آپنے وِّچ لَےںدے نے ڈوب۔
مَےں آکھِآ
دھیاے
نَےن تاں اَوهی سوهنے هُںدے هن
جو آپنیآں پلکاں وِّچ
منُّکھتا دا موه پالدے نے
نَےن تاں اَوهی سوهنے هُںدے نے
جِهناں وِّچ بے-ِانساپھی
اتے دھّکے-شاهی وِرُّدھ
روه جاگدے نے ۔
