پُرانے سمےں دی گّل هَے ۔ ِاّک گِّدڑ گھُںمدا هويا شهِر وِّچ آ وڑِآ۔ اُّتھے اُس نُوں گھُںمدے نُوں دےکھ کے شهِر دے کُّتے بھَوںکن لّگے اتے اُس دے مگر دَوڑ پاے۔ دَوڑدا هويا گِّدڑ للاری دے رںگ والے مّٹ وِّچ ڈِّگ پِآ۔ جدوں گِّدڑ مّٹ وِّچوں باهر نِکلِآ تاں اُس دا سریر رںگ چڑھن نال نیلا هو گِآ سی۔
اُه دَوڑدا-دَوڑدا جںگل وِّچ چلا گِآ۔ جںگل وِّچ پهُںچ کے گِّدڑ نے جںگل دے جیو-جںتُوآں اتے پںچھیآں دا ِاکّٹھ سّدِآ۔ جںگل دے واسیآں نُوں سںبودھن هُںدا اُه آکھن لّگا, ‘‘جںگل واسیاَو, مَےں رّبی پھرِشتا هاں, مَےنُوں رّب نے تُهاڈی سےوا لای بھےجِآ هَے۔ ِاس لای اّج توں مَےں تُهاڈا راجا هوواںگا۔’’ جںگل دے سبھ واسیآں نے اُس نُوں آپنا راجا منّ لِآ سی۔
دِن لںگھدے گاے, گِّدڑ جھُوٹھ بول کے جںگل دا راجا بن گِآ سی۔ ِاس ترھاں جھُوٹھ اتے چلاکی نال اُه آپنا راج-پربںدھ چلااُن لّگا۔ ِاّک دِن اُه آپنے اںگ-رّکھِاکاں اتے سلاهکاراں نال کِدھرے جا رِها سی کِ اُس دے کنّیں گِّدڑاں دے هُآںکن دی آواز پای۔
اُس توں رِها نا گِآ, اُه وی اُنھاں دی ریسے اُّچی-اُّچی هُآںکن لّگ پِآ۔ اںگ رّکھِاکاں جِنھاں وِّچ چیتا اتے بگھِآڑ وی سی, نُوں گِّدڑ دے جھُوٹھ اتے چلاکی ’تے بهُت گُّسا آ گِآ کِ کِس ترھاں اُه جھُوٹھ بول کے اُنھاں دا راجا بن گِآ سی۔ اُنھاں نے جھپٹ کے گِّدڑ نُوں مار دِّتا۔
بّچيو, ِاس توں سانُوں سِّکھِآ مِلدی هَے کِ سانُوں جھُوٹھ نهیں بولنا چاهیدا تے سدا سّچ بولنا چاهیدا هَے۔