مَےں سوچِآ کِ ِاس ترھاں گُجارا نهیں هووےگا, جے ِاوےں هی ساڑھ-ستی نے تںگ کری رّکھِآ, تاں مَےں لُّٹِآ پُّٹِآ جاواںگا۔ سوچ پھُری کِ ِاّک پھوٹو اُتے لِکھ کے لا دِآں, 'بِناں آگِآ اںدر آاُنا مناں هَے, ِاه پڑھ کے ساڑھ-ستی آپے بُوهے توں باهر هی کھلوتی رهےگی۔ اُسے وےلے ِاّک گّتا لِآ تے لِکھنا سُرُو کر دِّتا۔ اجے 'بِناں' دا لپھج لِکھِآ هی سی کِ نِّب ٹُّٹ گای۔ نِّب دا ٹُّٹنا هی سی کِ مےرے اُّتے ِاّک رںگ آوے تے ِاّک جاوے, جِوےں دِل دی هرکت هی مُّک چّلی هَے۔ دوست بتھےرا دھیرج دےن کِ کوای پھِکر نا کر, نِّب هور آ جااےگی, پر مَےں اُس دِن روٹی نا کھا سکِآ۔