مَےں چلدی هی نِّت رهِںدی هاں,
ٹِک کے کدے نا بهِںدی هاں۔
جے دم لَےن لای رُک جاواں,
سبھ دے نّک وِّچ دم لِآ دےواں۔
هر تھاں مَےنُوں پاںدے هو,
جے لُک جاواں گھبراںدے هو۔
کردی آواں ساں-ساں,
دُنیآں اُّتے میںه وساواں۔
بُوٹے ڈھاهواں نزر نا آواں,
چھوه کے پھےر هوا هو جاواں۔
ِاهو مےرا هَے سُبھا,
بّچِاُ ! مَےں هاں کُڑی هوا۔
هّسن لّگِآں مُّکھڑا تےرا کھِڑدے پھُّل جِاُں کھُّلھ جاںدا اے,
بولن لّگِآں کلی دے مُوںه توں جِّداں اںمرِت ڈُّلھ جاںدا اے۔
مَوت کھےڈدی کولے-کولے کِّکلی پااُںدی آاُںدی دِسے,
کُجھ-کُجھ کهِںدے بُّلھ جد وےکھلاں جِاُنا-مرنا بھُّل جاںدا اے۔
لگدا سی جِاُں لاش نُوں موڈھیں چُّکی پھِرناں رات-دِنے مَےں,
پولے-پولے پّب تُوں دھردا ساون جھولا جھُّل جاںدا اے۔
اُںگلی پھڑکے مےری جد وی کاهلی-کاهلی پَےر پُٹےںدا,
بول توتلے سُنکے تےرے غم تاں کِّدھرے رُل جاںدا اے۔
جّگ وِّچ جو کردا هَے سےوا,
اُه کھاںدا هَے مِّٹھا مےوا۔
جے کوای بُوٹا لا کے پالے,
بُوٹا اُس نُوں فل کھواوے۔
جے کوای ٹهِل کماوے جّگ دی,
دُنیآں اُسدے چرنیں لّگدی۔
سےوا وِّچ هَے مان وڈِآای,
سےوا کرنی سِّکھو بھاای۔
ماتا پِتا دی سےوا کرنا,
دُّکھ کلےشوں مُول نا ڈرنا۔
سےوا بِناں منُّکھ نکارا,
سےوا بندی جگت سهارا۔
جو دُکھیآں دا رونا سُن کے,
جا کے درد وںڈاںدا هَے۔
بھُّکھا وےکھ گُآںڈھی نُوں جو,
آپ بھُّکھا رهِ جاںدا هَے۔
انّھِآں نُوں راه بھُّلن تے جو,
اُںگلی پھڑھ راه پاںدا هَے۔
وےکھ کِسے روںدے نُوں جِهڑا,
رو-رو نیر وهاںدا هَے۔
جو نهیں ڈردا کدے رتا وی,
بھاوےں سِر تے آوے کال۔
جو سبھناں دی سےوا کردا,
اُه هَے جّگ وِّچ سُّچا لال۔
گاجر مُولی تے سےب کھااُ,
آپنی سِهت بنااُ۔
پانی پیاُ رّج کے,
کںم کرو بھّج کے۔
سَےر کرکے سُستی بھجااُ,
کسرت کرکے تںدرُست هو جااُ۔
وّڈِآں دا ستِکار کرو,
چھوٹِآں نال پِآر کرو۔
ساڈے گھر اّج کلی هَے آای,
مهِکاں وںڈدی کر رُشناای۔
دِل ساگر جِاُں اُّچھل جاوے,
چاهوے چنّ نُوں جّپھیآں پاوے۔
جِس سِّپی چوں موتی آيا,
رّب کرے اُهدا اُّچا پايا۔
ساڈے من وِّچ چانن بھرِآ,
نھےرا بھّجِآ ڈرِآ-ڈرِآ۔
جد وی کُجھ اُه مںگنا چاهُںدی,
اُّچی-اُّچی پھِر رَولا پااُںدی۔
ماں چُّک کے دُّدھ پِآاُںدی,
مِّٹھی نیںد اُسنُوں آاُںدی۔
سرگم دے نال گیت رل گاے,
سِخر دُپهِرے آپے ڈھل گاے۔
ساںجھا هَے بھگوان سبھ دا ساںجھا هَے بھگوان,
ِاّک نُور 'تے سبھ جّگ اُپجِآ, اسیں اُسدی سںتان,
ساںجھا هَے بھگوان سبھ دا ساںجھا هَے بھگوان۔
کِسی دا رام کِسی دا ستِگُرُو کِسی دا اّلا اکبر,
کوای اُس نُوں ایسا آکھے, کوای آکھے شِو شںکر,
کوای اُس نُوں اںبا آکھے, کِسی دا گَوتم امر مهان,
ساںجھا هَے بھگوان سبھ دا ساںجھا هَے بھگوان۔
گِرجے وِّچ وی اُهی, مسجِد دے وِّچ اُهی,
گُرُودُآرے دا اَوںکار اُهی, مںدر 'چ وی اُهی,
اُسے رُوپ دے نُور هن سارے اّلا, نانک, ایسا, رام,
ساںجھا هَے بھگوان سبھ دا ساںجھا هَے بھگوان۔
بھےد-بھاو وِّچوں کی لَےنا, کن-کن وِّچ هَے اُه سمايا,
بےاںت نِرںجن رّب هَے ِاّکو, کوای نا جانے اُسدی مايا,
اُس دے لای هن سبھ برابر, نا کوای نیواں نا مهان,
ساںجھا هَے بھگوان سبھ دا ساںجھا هَے بھگوان۔
ِاّک دو,
هّتھ دھو۔
تِنّ چار,
هو جا تِآر۔
پںج چھے,
وّج گاے چھے۔
سّت اّٹھ,
چھےتی نّٹھ۔
نَوں دس,
آ گای بّس۔
ماں, بھَےن, دھی, پتنی, دوست,
هر رُوپ تےرے نُوں سِر جھُکدا۔
نا جُلموں سِتم دا اںت کوای,
پر سبر تےرا نا کدے ٹُّٹدا۔
تےری مںجِل اجادی پاون دی,
پر بِکھڑا پَےںڈا نهیں مُّکدا۔
کھَورے مرد پردھان سماج تاایں,
اهِساس هونا کدوں تےری چُّپ دا۔
چنّ پِآرے ! لَے کے تارے,
چھےتی آ تُوں, ڈھِّل نا لا تُوں۔
رل مِل سارے مِّتر پِآرے,
کھےڈ مچاایاے, کُّدیاے, گاایاے۔
آای وِساکھی آای وِساکھی,
خُشیآں نال لِآای وِساکھی,
سونے رںگیآں کنکاں هوایآں,
جّٹاں نے خُشیآں دِلیں سماایآں,
جد کوای ڈھول تے ڈّگا لاوے,
خُشی نِّکل کے باهر آوے,
گّبھرُو لگدے بھںگڑے پاون,
بّچے وی خُش هو هو جاون,
مےلے جا جھُوٹے پاے لَےںدے,
نا تھّکن تے نا هی بهِںدے,
سارا دِن کردے من آایآں,
کھان پین دیآں ریجھاں لاهیآں,
بّچِآں دا من تاں ِاه چاهوے,
وِساکھی چھےتی کِاُں نا آوے ?
گرمی وِّچ آاُںدا هاں,
اںب مَےں کهااُںدا هاں۔
هرا پیلا مےرا رںگ,
کھان وِّچ آوے بڑا انںد۔