کلھ کھبر آای
کِ مےرے سواس پُورے هو گاے
مَےں مر گِآ
اُمر بھر جو چِتوِآ, جو سِرجِآ
سبھ کُجھ ادھُورا سی, اپُورا سی
رُوپ هر ِاک رُوپرےکھا سی
مےرے در تے دستکاں دی بھیڑ
مےرے گھر وِرلے جهے دیدار دی ویرانگی بھرپُور
پِآر سّدے واادِآں دا دان
کلھ کھبر آای تاں مےرا سّچ اگوچر سی
مےرا واادا مساں ادھپُور سی
هجاراں دستکاں لای در اجے ادھبںد سن
جاں بںد سن
چِراں دے پِآر وی اُونے-وِهُونے هو گاے سن
پُرانے میت دے دھڑ تے نواں سِر سوبھدا سی
مےری پهِچان وی هَےران سی
پر آسوںد سی
آسوںدی وِچ مےری هِںمت نُوں مُک جانا پِآ
میت نُوں مُڑ میت وےکھے بِن مےری اّکھ سَوں گای
واادِآں ادھپُورِآں دے سواس پُورے هو گاے
سوچدا ساں :
کل مےرے راهاں تے
بےچھاویں, نِپتری چُپ بِناں کِهڑا دِسےگا ?
هُن کِسے نُوں واادِآں تے
کِس لای وِسواس هووےگا ?
اج مےرے راهاں تے سںگھنی سِسکیآں دی 'چھاں
اج مےرے ادھ-سُپنِآں نُوں
کوٹ اّکھاں جھِںمنیآں سںگ چُک لِآ هَے
مےرے بِن واادے ادھُورے
پُورتی ول سرکدے مَےنُوں دِسے هن
آس پاسے بھیڑ ِاکمُکھ هَے
کروڑاں دھڑکناں وِچ بس مےرا پهِچانِآ دِل هَے
آس پاسے ِاک مهاںساگر هَے مےری هوںد دا
هُن مَےنُوں ادھواٹ وِچ مُک جان دا کوای گم نهیں
جِس جگھا مَےں ڈُّلھِآں
اُس جگھا کن کن چوں
نویآں بےگِنت 'مَےں' جنمیآں
