آ مُهّبت, سںگ تَےنُوں بھر دِآں۔
آ کے تےرے هوںٹھ نِّگھے کر دِآں۔
نَےںن تے در کھولھ کے بَےٹھے رهے,
تُوں نهیں لںگھِآ گلی 'چوں ڈردِآں۔
پرت کے نا تُوں کدے لیتی کھبر,
کِسترھاں کٹی هَے جِاُںدے مردِآں۔
رّب جِاُں کھُلھ جاه مےرے سںگ دِلبرا,
هواے گُناه سبھ تےرے سھاوےں دھردِآں۔
تُوں جو دِتی دو پلاں دی جِںدگی,
دےوتا هوواں مَےں ‘تَےنُوں' ور دِآں۔
لوک کهِںدے رات گرمی سی بڑی,
بِن تےرے بیتی هَے رات ٹھّردِآں۔
تےری دِتی چِنںگ دپھناای هَے مَےں,
کِاُں هوالے اُسدے آپنا گھر دِآں۔
