کلول کسک چیر ادھرَےنی
آای دُور اُجاڑوں
بھَےا دی تںد جان نُوں ولدی
گھور گُپھاواں پاروں۔
بھاری هَول نیںد 'تے کٹکے
لهُو کال دے چھانی,
چھُپی نےس جِگر وِچ پُڑکے
دھُوںهدی بھںور بھِآنی۔
بوٹاں واںگُوں نیںد 'چ رُلدے
جکھمی ناد هجاراں,
ِاک هَوکے ِاک ساه توں کھالی
تھل وِچ کھُّبھیآں داراں۔
بِسمِل بھُّلِآں راهیآں نُوں مَےں
بےبس دھُںد 'چ دےکھاں,
ےاد-کںٹھ 'چوں پھُّٹ ن سّکن
رو بِرهوں دیآں هےکاں۔
مَوت-گجب توں کوٹ کوهاں اُڈ
کںکر هواے باجاراں,
مےری بےهوسی تے لّدیآں
موایآں بھُّلیآں ڈاراں۔
تھلاں دے سینے سُّک سُّک بُجھیآں
کهِکساں دیآں ساکھاں;
آدم-دِهُں دی لالی توں لَے
هشراں تیکن راکھاں !
رںگ هسر دے بلے اسںکھاں,
آدم دا دِهُں مويا;
نھےری ندی راکھ دے هےٹھاں
جھِم جھِم کردا کھويا۔
ِاک پل تپدے بھّٹھ 'تے کِریآں
ترےلاں واںگُوں مُوںجھاں;
ن دِهُں رَےن ن, پل دُوجے وِچ
ن تھل گگن ن بُوںداں۔
ِاک پل کال دے بھَوجل اںدر
نِس باسر باُرانے,
دُوجے پل اندِّس پھاهیآں وِچ
گھِر ساه هون بےگانے۔
اّج تاں جِںد نُوں چھوڈ چّلیآں
پِآر دیآں تکسیراں۔
پھرِآداں توں کھالی هوایآں
مُّڈھ کدیم اکھیراں۔
کال دے پُرسلات توں لںگھدے
آلم دے پرچھاوےں,
مَےں تّکدا ڈُّب نَےن چِراں دے
ےاد ن آون بھاوےں۔
مےریآں نیںداں جاگاں اںدر
دهِدِس لسن جںجیراں,
مُلک دے در توں اّگے تُریآں
ےاداں واںگ پھکیراں۔
وا ورولے بن کے جھُّلیآں
تےج کھُون دیآں دھاراں,
کهِر وِچ سمےں نُوں تھںمھن
پّتھر دیآں اُڈاراں۔
ڈںگ پِآس دے کُل آلم دے
لهُو 'چ کھُبھ کھُبھ جاون,
تنے کُسَےلیآں داراں دے مُوںه
پل پل سمےں دا کھاون۔
جان مےری 'تے چّک جِاُں گھُںمدے
مُوک مِٹے پرچھاوےں,
دھر دے گربھ-نھےر وِچ تڑپے
بیج وِسَےلی تھاوےں۔
نھےر-نابھ وِچ اندِّس ناگاں
کسیآں سُهل تناواں۔
چنّ سُورجاں دے پھڑ پَےںڈے
ڈںگیآں مدھُر دُآواں۔
بکھسِس دی ‘ناںه’ وی مِٹ چّلی,
ناںه جھوکاں ناںه گوراں !
سوهنے باگ ےاد کروااے
ناںه کُپھراں دے جوراں۔
دِهُں-رَےن نُوں مےس کے نیںدوں
بلدے گگن بےگانے,
کدے جاگ دے پَےںڈے رِںم جھِںم
گھُںمدے نیر پُرانے۔
مُّڈھ کدیم دِآں جھّکھڑاں وِچ
گھِر کنّسوا کُرلاوے,
کهِکساں دے تاج توں اُڈدا
پھِر کوای جُگنُوں آوے۔
مَےنُوں لّگِآ هُن کُجھ هوسی
نِںمے چانن هےٹھاں,
هِّکے تاں 'واج چِراں دی پَےنی
هِّکے تاں دیوے دےکھاں۔
نِںمھے نُور 'چ پراں 'تے چاای
رںگلی کُںٹ اُکاباں,
جِسنُوں آ کے دُوروں مِلنا
پَےڑاں, پَےںڈِآں, کھاباں۔
جاگن لّگاں ? هَول دیآں لّکھ
پھاهیآں بلدیآں آون۔
تُرن لّگاں ? کنّسوآں چِر دیآں,
پَےںڈے دُور دے چاون ۔
اّدھی رات دی پرلوں ساهمے
مَےں ِاک بُوںد جگاواں,
کوٹ بھسم برباد وناں وِچ
نُوری کھںبھ بُلاواں۔
اّدھی رات ندی دے پاروں
کُوک دِّتی رو موراں,
دےس دیآں مَےں چھّڈ کے جھوکاں
تُرِآ چُّک گھںگوراں۔
