آدمی ’چوں آدمی نُوں بھالنا هُن پَے گِآ
کِس ترھاں دا دَور سانُوں وےکھنا هُن پَے گِآ
من دے اںدر ون گھنے وِچ بھٹکنا هُن پَے گِآ
آپنا هی تھهُ—ٹِکانا ڈھُوںڈنا هُن پَے گِآ
لوک چیکاں توں بِناں هُن هور کُجھ سُندے نهیں
آپنی چُّپ نال مَےنُوں بولنا هُن پَے گِآ
باغ ’چوں سی پھُّل توڑن دی مناهی با—هُکم
رںگ چےتے وِچ گُلابی ساںبھنا هُن پَے گِآ
دوستی نُوں هور کی هونی بھلا شرمِںدگی
ےار نُوں هی بےوفا جے آکھنا هُن پَے گِآ
بهُت آساں سی کلںڈر ’تے بنے بھگوان توں
سال غُزرن نال هی اُه پاڑنا هُن پَے گِآ
ےاد اُسدی, مَےں, غزل تے جام ’کّٹھے هو گاے
سارِآں نُوں رات ساری جاگنا هُن پَے گِآ
