آدمی دا کںم جدوں سردا نجر آاُںدا نهیں۔
بھٹکدا پھِردا ِاه کی کرنا نجر آاُںدا نهیں۔
کھِردمںداں دی کمی کوای نهیں سںسار 'تے,
کوای دیوانا اُهدے در دا نجر آاُںدا نهیں۔
مِٹ گاے ساِاد هکیکی آسِکاں دے نے وجُود,
کّچِآں گھڑِآں تے کُای تردا نجر آاُںدا نهیں۔
کی کرےگا دُوجِآں کھاتر کِ جِس ِانسان نُوں,
گھر چِ بَےٹھا آدمی گھر دا نجر آاُںدا نهیں۔
جد وی مِلدَےں چھےڑ بهِنَےں دوستاں دے تُوں گِلے,
دوستاں لای تُوں بھی کُجھ کردا نجر آاُںدا نهیں۔
هو سکے ‘آجاد’ تاں کُجھ پِآر دی مرهم لگا,
جکھم تےرے دِل دا جے بھردا نجر آاُںدا نهیں۔
