آدمی سَوںدا هَے سُّتی رات نا دےکھی کدے۔
رات مُّک جاںدی هَے مُّکی بات نا دےکھی کدے۔
کافلے والے چلے جاونگے پَےڑاں تاں نهیں,
ِاس سفر, ِاس سِلسِلے دی مات نا دےکھی کدے۔
وکت نهیں, پر بیتدا بںدا همےشاں وےکھِآ,
وکت دا کُای اںت جاں شُرُوآت نا دےکھی کدے۔
جاننا چاهُںدا اےں تُوں رِشتا لهُو تے مےگھ دا?
اُّڈدی اپنے لهُو ’توں بھاف هَے وےکھی کدے?
وَےن, نگمے, لوریآں, اهِساس دی ِاه دھُّپ چھاں,
دُّکھ, سُّکھ انُبھو هَے اُسدی زات نا وےکھی کدے۔
زِںدگی ‘اجمےر’ مانی تاں نهیں, جیوی زرُور,
رات وےکھی, رات دی پربھات نا دےکھی کدے۔
