اّگ لّگے چںدرے زمانے نُوں,
اساں جان ےار دے نام کری هوای هَے۔
بازار 'چ کر هلال تُوں چلا جا,
اساں جان سُولی اُّتے دھری هوای هَے۔
تےری آں تے تےری هی بن کے رهِنا,
چاهے لّکھ دُنیآں ماری جاوے تاهنے اَواے۔
زِںدگی گُزر گای تےرے لارِآں 'چ,
پھےر وی کِاُں سّچ لّگدے تےرے بهانے اَواے۔
اّکھیں کنیآں ڈِّگن تےرے ِاشک دیآں,
بن موتی مَےں مِّٹی وِّچ جا رُلی آں۔
مےرے ساهاں نُوں نا تےرے بِنھاں چّلنا آاے,
لّگے جین توں وّدھ پِآری مَوت والی سُولی آ۔
سارے جںگل 'چ تَےنُوں ڈھُوںڈ تھّکی,
آپنا خُدا وی تےرے پِّچھے رُّسا بَےٹھی۔
خُدا تاں منا لواں اُه جھّٹ منّ جُو,
پر دِل ےار توں دُور مَےں کرا بَےٹھی۔
تےرے دِّتے جخم مَےں ساںبھ رّکھاں,
اُّتے پّٹی کر لَےنی آ مَےں لارِآں دی۔
لوکی هّسدے نے اّج تےری هیر اُّتے,
بنی کںجری مَےں نزری سارِآں دی۔
ِاّک واری آ مُّکھ دِکھا جا شَےری تُوں,
شاںت هو سَوں جااُو کبراں 'چ مےری رُوه۔
مےری گور 'تے آ کے رونگے آشک سارے,
نالے رواُو ٹُّٹے تارِآں دی لوا۔
