اّج مَےخانے دے در اُّتے شور پاُو مَےاخاراں دا ۔
ساغر تے ساغر چھلکنگے آِااَے دَور بهاراں دا ۔
نایں هازت تیراں تےغاں دی دےکھے تے گھاِال کردے نے,
نزراں تھیں ساکی لَےںدا هَے کںم تیراں دا تلواراں دا ۔
ِاه دُنیآ اے گھر بدلے دا ِاک هّتھ لَےنا ِاک هّتھ دےنا,
سبھ سَودے هُںدے نکداں دے نایں اےتھے کںم اُدھاراں دا ۔
لَے سوچ اجے چھےتی نا کر اُلفت دا هّتھ ودھان لای,
هَے چوکھا مُشکِل توڑ اُّتے پهُچانا کَول-کراراں دا ۔
ِاس اُلفت دی نگری اںدر بِن زوروں مالوں نا آویں,
اےتھے وی سِّکا چلدا اے شهِزوراں دا زرداراں دا ۔
هوراں دیآں نزراں وِچ 'ساکی' نا هووے مَوسم پتجھڑ دا,
تُوں آپنے خِآلاں وِچ جِس نُوں سمجھےں دَور بهاراں دا ۔
