آجا ٹھںڈیاے سیتے مَےنُوں لّگ تے دّس۔
ماں گُجری سینے تُوں کِوےں لّگی۔
پھول جِگرا دُّکھ جو دّب وگےں
بےشگنی گھڑی کِّداں تَےں ٹھّگی۔
کی بیتی سی تےرے دِل اںدر۔
جدوں لالاں دے سینے وِّچ وّجی۔
گّل سُن کے سیت خُد کںب اُّٹھی۔
آکھے چںدرا وےلا کدے بھُّلدا اے۔
جدوں ماں تے لال بُرج وِّچ سُّتے۔
هر ورھے وگاں دِل ڈُّلدا اے۔
مَےں تے بُرج دُّکھ پھول نِّت روںدے۔
ماڑے کرم کوای اساں کرے هونے۔
تاں هی ماں تے پوتِآں کول ساڈے۔
اَےڈے وّڈڑے دُّکھ سینے زرے هونے۔
جِگرے ےاد کر اُهی وگی جاںدی۔
ڈاهڈے سَوںپِآ کںم مَےں کری جاںدی۔
اُه وی بھانے نُوں جان کے منّدے رهے۔
مَےں وی اَوس رجا وِّچ وگی جاںدی۔
سرهںد آںودی سِّکھ کَوم ساری۔
مَےں هرےک دے سینے لّگ لّبھدی هاں۔
هر سِںگھ, گوبِںد سِںگھ لال دِسے۔
هر ماں ’چوں ماں گُجری تّکدی هاں۔
