آکھراں دے کرزِآں نُوں ِاںج بھُگتااُنا پِآ۔
نال پھسلاں دے کِساناں نُوں وی مُرجھااُنا پِآ۔
شهِر تےرے نال بّجھا جاپدا مےرا وجُود,
گھُںم-گھُما کے دےکھ تےرے شهِر وِّچ آاُنا پِآ۔
اَےوےں اُس پربت دی اُّچی شوخ ٹیسی وّل نا جھاک,
کھںبھ تےرے کول کِّتھے? دِل نُوں سمجھااُنا پِآ!
جِس نے مےرے پُرکھِآں دے بھاگ چھےکے سن کدے,
اُس دے وںشج نُوں, سمےں توں پاپ بخشااُنا پِآ۔
کھُشکسالی, کهِت دا ِاںج هو گِآ سهِجے ِالاج,
بےنتی سُن اَوڑ دی میںه اُس نُوں برسااُنا پِآ۔
ِاس لای ممتا مےری دا رُّگ بھرِآ جااے نا,
کھا کے ڈُوںگھے زخم مَےنُوں گھر ’چ مُسکااُنا پِآ۔
تںگ ِاکلاپے توں آ کے, وس گِآ جو شهِر وِّچ,
پھِر ِاکلاپا اُهنُوں کِاُں ارش اپنااُنا پِآ?
