آکھے مردانے وهُٹی,
گّل مےری لّگنی کھوٹی۔
نانک نال تُرِآ رهِنَے,
پيو اُهدے کھولی هّٹی۔
سَودا دےںدا نا اُدھار وے۔
چھّڈ دے نانک دا پّلا,
پال پرِوار وے۔
چھّڈ دے نانک دا پّلا۔
اُه بےدی کُل دا جايا,
اسیں مُسلمان وے۔
رباب نُوں چُّکی پھِردَےں,
اّلا دا نام لَے۔
رّب منّ مگر لّگِآں,
مںدا ساڈا هال وے۔
چھّڈدے نانک دا پّلا,
پال پرِوار وے۔
چھّڈدے نانک دا پّلا۔
اُه اُّچی کُل دا جايا,
مراسی گھر کدے نا آيا۔
منّاں گھر تےرے آوے,
رُّکھی مِّسی پھڑ کھاوے۔
تّکِآ مردانے بابا,
تُرِآ اُهدے گھر نُوں آوے۔
آکھن لںگر چھکا وے۔
پھڑ لِآ مردانے پّلا,
سّچے پاتشاه وے۔
ستِگُرُو نانک جی نے,
هِردے دے شّک مِٹااے۔
مردانا چیکاں مارے,
ستِگُرُو کُنکے مُوںه پاوے۔
جاتاں پاتاں نا منّدا,
آکھے جپو, ستِ کرتار وے۔
اَوسے هّتھ سبھ دا پّلا,
سّچا نِرںکار وے۔
اَوسے هّتھ سبھ دا پّلا۔
سرب شُکرانے کردی,
نانک نانک نِّت گاوے۔
بولے, دھنّ گُرُو نانک ساهِب,
هر گّل اَوسے دھِآوے۔
کنّی رباب سُنے اُه,
پڑھے جد جپُجی ساهِب وے۔
پھڑِآ دِسے اُسدا پّلا,
ستِ کرتار وے۔
پھڑِآ دِسے اَوسدا پّلا۔
