آ نا دھیاے
اَےتھے بهیاے
پل بھر دووےں ساه لَے لایاے
تےرے نال دو دِناں توں لّگا
مےرا موڈھا تھّک گِآ اے
تُوں وی تھک گای هووےںگی
وگدے راه توں پوٹا وِتھ تے
راهیآں نُوں پِّٹھ دے کے بهیاے
هُن تاں نںگی پِّٹھ دا اُهلا هی کاپھی اے
اّچھا اّچھا مَےں بهِںدی هاں
تُوں لےٹی رهُ, نںگی بھوں تے
کُّل گھراں دیآں کںدھاں ٹُّٹیآں
رڑا مَےدان هی سبھ دا گھر اے
دو دِن توں اسیں تُریاے تُریاے
نا مَےں پّکی نا تُوں کھادھی
دھیاے تَےنُوں بھُکھ ن لّگی ?
تَےنُوں پتَے کِ تےرا اّبا, تےرا ویرا
دووےں کِّتھے جا سُّتے نے
ساڈے گھر دے اَےن ساهمنے
چَوڑی سڑکے, بِجلی دے کھںبھے دی چھاوےں
نهیں نهیں, اَوتھے کاهدا ڈر هَے
هُن سڑکاں تے موٹر رِکسے کوای ن چلدے
هُن اَوتھے گولی چلدی اے کل-مُکّلی
گولی تاں اسلوں نِکڑی اے
مےریاے دھیاے تےرا ویرا نهیں ِاکّلا
پيو پُت دووےں ِاک دُوجے دی گلوکڑی وِچ
ڈُوںگھے سُّتے گولی کھا کے
تڑک سوےرے اُٹھ کے گھر نُوں تُر جاونگے
آ تَےنُوں کرداں رتا کُ وّکھی پرنے, دھیاے
پای پای دا پاسا اَےوےں اںب جااےگا
تےرا اّبا ٹُّٹے گھر دی سبھ مُرںمت کروااےگا
گھر دی نںگی وّکھی تھانی
آاُںدے جاںدے اںدر اَےوےں پااُن جھاتیآں
کںدھ مُرںمت کر کے سانُوں لبھدا آاُو
