آردیآں نا پاردیآں, ڈوبدیآں نا تاردیآں ۔
بھُول بھُلےاں بنیآں نے, گّلاں مےرے ےار دیآں۔
ِادھر جور وپھاواں دا, اُدھر جور جپھاواں دا
مَےنُوں ِاه وی ماردیآں, مَےنُوں اُه وی ماردیآں۔
هر تھاں پایآں هوایآں هن, هر مهِپھل وِچ هُںدیآں نے
دھُّماں تےرے هُسن دیآں, گّلاں مےرے پِآر دیآں۔
جھُوٹھے وادے کردے هو, اُلپھت دا دم بھردے هو
ناں وی هَے تے هاں وی هَے, کِآ باتاں سرکار دیآں !
هُسن تِرا هَے تےج جِنُوں, پان چڑی هَے نکھرے دی
دو دھاری تلوار دیآں, سّٹاں دِل نُوں ماردیآں ۔
هس هس کے دِل کھسدا هَے, بےدِل کرکے هسدا هَے
دِل لَے کے دِل دےںدا نهیں, کِآ باتاں دِلدار دیآں۔
بّچے کھےلاں کردے نے, بُّڈھے هَوکے بھردے نے
مِلنگیآں نهیں پھےر کدے, ِاه اُمراں وِچکار دیآں ۔
اَوناں دی پرواه نا کر, اَوناں دا اهِسان ن جھل
ڈوبدیآں نے جو چھّلاں, جو لهِراں نے تاردیآں۔
پھاںسی دے پھںدھے دے ول, هس هس کے مَےں جاواںگا۔
مَےنُوں جُلپھاں ےاردیآں, بِد بِد کے نے ماردیآں ۔
بُجدِل دے واںگُوں مرناں, بُجدِل دے واگُوں جینا
رِںد کدے وی کردے نهیں, گّلاں ِاس پرکار دیآں ۔
ساکی دے کے موه لیتا, پھِر اُه اُس توں کھوه لیتا,
رِںد تے اجکل ‘همدردا' مےهراں نے کرتار دیآں۔
