وّٹو وّٹ هو جاںدی هَے - آلم دی سِآه چادر
جد وِهڑے وِّچ کُّکڑ دی باںگ چھنک اُّٹھدی هَے
گیت آلھنِآں ’چوں نِّکل کے باهر آاُںدے هن
تے هوا وِّچ کھُرچ دِںدے هن
سهیداں دے امِّٹ چےهرے, مِّٹی دا سبھ توں سُهانا سپھر۔
چانن دی پهِلی سُآ سںگ
پھَےلدیآں هن ِاس کدر تسویراں
کِ کِسے دےس بھگت ےادگار هال دی مجبُور ولگن 'تے
بےپرواه هّسدا هَے تسویراں دا اکار۔
تُسیں جد وی کِسے نُوں نمسکار کردے هو
جاں هّتھ مِلااُںدے هو
اُنھاں دے بُّلھاں توں تِلکی هوای مُسکراهٹ
تُهاڈی پرکرما کردی هَے
تُسیں جد کِتاباں پڑھدے هو
تاں اّکھراں 'تے پھَےل جاںدے هن
اُنھاں دے امل اتے سِّکھِآواں,
جد سماج دے کُرکھت سینے 'تے
هُںدا هَے چھویآں دا ناچ
جد تّتے لهُو بّکرے بُلااُںدے هن
جاں جد ڈھِّڈ دی گُڑگُڑاهٹ ناهرا بندی هَے
تاں کدی روںدے کدی مُسکرااُںدے هن - سلیب دے گیت
تُهاڈے کول چَوا هَے جاں کھراد دی هّتھی
تُهاڈے پَےراں 'چ سوےر هَے جاں سام
تُهاڈے اںگ سںگ تُهاڈے سهید
تُهاتھوں کوای آس رّکھدے هن۔
