کھاموس سهِر دیآں
سُنّسان سڑکاں تے
منُّکھ دی سوچ مُّکدی جا رهی هَے
ڈھلدی اُمر دے
جیون دے نکسے تے
کدماں دی چال مّٹھی پَےںدی رهی هَے
سوچاں دیآں پَےڑاں تے
اُّجڑے هواے راهاں تے
ےاداں دی لڑی هُن ٹُّٹدی جا رهی هَے
کاگجاں دے ٹُکڑِآں نُوں
کدوں تّک ساںبھدے رهوگے
رےتے دیآں نیهاں تے
کدوں تّک مهِل اُساردے رهوگے
سَوں رهے اںگِآرِآں چوں
بھاںبڑ دی هُن آس نهیں
بیت چُّکے کّلھ توں
نویں سوےر دی هُن آس نهیں
بھُّجدے تھلاں وِّچ کھےڈن دا
سماں آ گِآ هَے
سُولاں دیآں سےجاں تے سَون دا
سںگھنے جںگلاں نُوں چیردِآں
ڈر دیآں دھُوڑاں نُوں دھکےلدِآں
سّپاں دیآں سِریآں نُوں مِّدھ کے
آساں دا دیوا پھڑکے
جِںدگی دیآں واٹاں کّٹدِآں
مںجِل تے تاں آکھر پهُںچنا هَے
