جد گّل هووے مےرے درداں دی, کنّ تاں بتھےرے دھردے نے۔
پر پھّٹ کھادھے هواے دِل هی, هُںگھارا سّچا بھردے نے۔
آسک اُّچے سبھ توں جّگ تے, اکلاں توں نا هردے نے۔
سُولی چڑھ جاں آرے هےٹھ, گّل ےار دے وّل دی کردے نے۔
سادھاں, چوراں ِاّکو چولا, ِاّکو جِهے هی سردے نے۔
کُدرت دے رںگ وےکھو لوکو, کَےسے پااے پردے نے۔
اَوهنا لای ِاه پاگلپن, جو جان جان توں ڈردے نے۔
رَوسن اُه پروانے هی, کھُد سما تے جا جو مردے نے۔
"مںڈےر" جِهے کّچے ججبے دے, نا ڈُبدے, نا تردے نے۔
ناں ےار دا لَے جو ٹھِّل جاںدے, اَوهی ِاسک جھناں سر کردے نے۔۔
