اّچھے دِن تاں ساڈے لای افسانے هو گاے۔
جِاُں رُّکھاں لای پّتے هی بےگاںنے هو گاے۔
سُکھنور تاں اسیں وی بهُت سی سااُو,
ِاشک تےرے وِچ اَےپر دیوانے هو گاے۔
چھاای هَے بستیآں وِچ خَوف دی فِزا,
هُن هواواں دے اّگ نال ےارانے هو گاے۔
دُور هونگے چھےتی گُربتاں دے غُبار,
کِنّے پھوکے رهِبراں دے ترانے هو گاے۔
هر گّل تے جو کهِںدے سی واراںگے جان,
وکت پَےن تے ےار اُه انجانے هو گاے۔
ٹُّٹِآ هَے دِل جد توں ِاس دیوانے دا,
بھرے مےلے وی ِاس لای ویرانے هو گاے۔
ِاشک مجازی نُوں رهے دّسدے ِاشک هکیکی جو,
کِّسے گھر ‘چ هواے تاں کِاُں گھبرانے هو گاے?
جے چّک هی لای هَے کلم تاں لِکھ شمی ,
سّچ سُنِآں نُوں کِاُں زمانے هو گاے۔
