مےرے چںم دا تُوں کاگز بنا,
تے مےریآں هّڈیآں دا چُورا سِآهی 'چ پا۔
مےرا دِل سُّکا کے پیس لویں,
آشکاں نُوں بچااُن والی دواای 'چ پا۔
کّڈھو مےرے دِل 'چوں هَے کھُون جِنّا,
وںڈو بُوںد-بُوںد هر آشک نُوں۔
شمشان 'چ بھٹکدا کوای آشک هونا,
دے ساه مےرے بچا ليو آشک نُوں۔
ِاشکے دا روگ جِهناں لّگِآ,
دّسيو ِاّک تارا ٹُّٹے تے کُرلايا کِوےں۔
مهِبُوب دے ناوےں ساه کرکے,
ٹھںڈے هُںدے نا پھےر هُن دِکھے سِوے۔
بوٹی-بوٹی کّٹ مےری پا دایں کُّتِآں نُوں,
سُنا کے کلام مےرے اُّٹھا دایں سُّتِآں نُوں۔
جِهڑے کهِںدے جِسماں دا پِآر ِاشک,
دّس دایں هال ِاشک والا ِاهناں جھُوٹھِآں نُوں۔
کفن دِاُ مےرے 'تے مهِبُوب دی چُنّی دا,
سےکا سےک ليو سارے مےری لاش دی دھُونی دا۔
مَےں آپنے ِاس هال دا دوشی خُد آں,
چِهرا ڈھّک دِاُ ِاشک دے ِاس خُونی دا۔
آشکاں دے بُّت جے جلدے نا لّکڑاں 'تے,
ِاکّٹھیآں کرکے سُّٹ دِاُ سڑکاں 'تے۔
آاُںدا جاںدا راهی دےکھ-دےکھ هّسے,
سُولی کِوےں چڑھے ِاشکے دے فرزاں 'تے۔
آشکاں نُوں دِن وی راتاں واںگ جاپن,
زِںدگی لںگھدی ِاشکے دے کبراں 'چ۔
بِرها هںڈھااُنا کںم نا بّچِآں دا,
رّب نا مِلدا شَےری اَواے سبراں 'چ۔
