مَےں چلِآ آشکاں والے دےش, جِّتھے گھر نے کبراں دے۔
دِن 'چ وی چںد چڑھدا اُّتھے, ٹُّٹے تارے نے اںبراں دے۔
مر گاے نے گیت مےرے, آ کے کُجھ ساه دے جا۔
سّچے آشکاں دے دےش والا, ٹُّٹِآ مَےنُوں راه دے جا۔
مُلاکات هوای جد رّب نال, سّچے ِاشک دا سّچ پتا لّگا۔
کوای هور هی متلب کّڈھ بَےٹھا سی, آشکاں والے دےش آ پتا لّگا۔
ِاّتھے پیڑاں چارے پاسے مِلن, نیر وّگدے ِاّتھے هںجھُوآں دے۔
هِجراں دے سِرهانے سَوں جاںدے, بِستر لگدے ِاّتھے کھںجراں دے۔
ِاّتھے مںدر نے مهِبُوب دے, چڑھاوا چڑھدا ِاّتھے اّتھرُوآں دا۔
لںگر لّگدے ِاّتھے ےاداں دے, پین نُوں جام مِلدا ِاّتھے اّتھرُوآں دا۔
ِاّتھے سوچ دے وِّچ نا خُدگرزی, شَےری مِلدا رّب ِاّتھے پّتھراں 'چ۔
هال آشکاں دا نا بِآن هووے, آشکاں دے دےش دا کِںجھ کراں ستراں 'چ۔
