آسِفا
چّل مےرے نال
ِاهو جےهی ِانسانیات نُوں
چُراهے 'چ سلیب تے پُّٹھے ٹںگیاے
ِاهناں دیآں هِّکاں 'چ
چِّٹے کھںجر ڈوب ڈوب سُوهے رںگیاے
شرمسار کریاے ِاهناں دے
مںدِراں 'چ سجااے بھگواناں نُوں
کھُون دا رںگ دّسیاے
دیوے لای پھِردے هَےواناں نُوں
پھُّل پّتیآں نُوں مِّدھدیآں
درد وںڈیاے کوای نِگاهاں نُوں
کی کی درد سرانے رّکھے
کِهڑے کِهڑے دُّکھ نے راهاں نُوں
تُوں ڈریں نا
مَےں هاں تےرے نال
ِاهناں لای وی سمشیر کوای لِکھیاے
نویں ِاهناں دی تکدیر کوای لِکھیاے
کِّتھے سی ِاهناں دا
پاپ روکن والا بھگوان
دھرم کاروبار تے پکھںڈ دا پھُرمان
مرمری ِامارتاں اںبراں نُوں چھُوںهدیآں
اُّچے اُّچے دااوِآں دے شور
آسِفا نال کُکرم
تےرِآں وّلوں
تےریآں هی نزراں ساهمنے هويا
کی پَے گِآ سی اَوس وےلے
تےریآں اّکھاں وِچ
کِاُں نا بولے تےرے پنّے
نا ڈِّگیآں تےریآں دیواراں
کِاُں نا ڈِّگ مرے لٹکدے ٹّل چِراں دے
تےرے پُجاری دُنیآں ساری
ِانسانیات دے سںدےش لپےٹے رُمالِآں 'چ
کِںج هَےوانیات کِری
تےرے پھرش 'تے
سِکھردا وهِشیپُنا کھِّلرِآ
توتلے بولاں دے گیتاں 'تے
هُن ادالت تَےنُوں وی سزا دےوےگی
کٹهِرے 'چ کھڑھنگے
وکت دے بھگوان
مُنّکھ بنے هَےوان
گُںبداں اَوهلے چھُپے شَےتان
تهِزیب هوای نِلام
سُرّکھِات 'چ پھِردا ِانسان
پّچھیآں رُوهاں دے نِشان
آسِفا
هُن آپاں ِاهناں دیآں چِخاواں چِناںگے
ِاک ِاک سّچ ِاهناں دے مِناںگے
روز جو ِاه کرن کُکرم ِاهناں دے گِناںگے
