ِاّک چِڑی آٹے دی پای, کول پرات دے رووے۔
مےرے وّل اُه تّکی جاوے, نالے دِل دے درد لُکووے۔
مَےں کِها بھَےنے دِل دی دّس, کی تےرے نال هوای۔
کاهتوں سُّکھی-سادیں جاوےں بَےٹھ پرات کول روای۔
کهِںدی کوای گّل نهیں اےڈی, من مےرا بھر آيا۔
باهروں تےرا نِّکا مُںڈا, جد بھّجا-بھّجا آيا۔
نا گُنّھ آٹا ماں تُوں, مَےں باهروں پیزا مںگوايا۔
مَےں کِنّی دُکھی سی هُںدی, جد تُوں مَےنُوں تیلے ٹںگ دےںدی۔
مَےنُوں دںدیآں وّڈھ-وّڈھ کھاںدا, تے تُوں هّسدی اُس وےںهدی۔
اُدھروں دُوروں بھکھدا تںدُور وی روای جاوے۔
مَےں وی چِڑیاے بھُردا جاںدا, کوای نا مَےنُوں تاوے۔
اّج کای دِناں دے بااد, سی مےری واری آای۔
مُّک جے پیزا, جِسنے ساری کیتی کھُوه وِّچ پاای۔
ماں چُّپ کر آٹا گُنّھ کے, دِّتا پلےتھن لا۔
آکھے ِاهناں نِآنِآں تاایں, مےری نهیں رهی واه۔
سبھ کُجھ جانا, منّ نانک ساهِب دا بھانا۔
وّٹ لای چِڑیاے دھیاے چُّپ,
روٹی ِاهناں دے پِاُ جوگی لاه دِآں۔
پھِر چڑھ آاُنی دھُّپ۔
پھِر اُه بُڈھڑے هّتھیں جد, وّل تںدُور کھلوای۔
مےرے وّل ماں وےکھِآ, کیتی رّب اّگے ارزوای۔
تےریآں دِّتیآں نِآجاں داتا, تُوں هی دے رّکھ هّتھ۔
آٹے دیآں چِڑیآں دی داتِآ, کدے نا اُجڑے سّتھ۔
ماں دی سُن ارداس, آيا سرب دھرواس۔
آکھِآ تےری کُدرت بابا, دُنیآں آوے راس۔
نام کھُماری نانکا, پھِر چڑھی رهُو دِن-رات۔
