اّدھی رات دے تارِآں دے نال زِکر تےرے پھِر چھےڑے مَےں ۔
اپنے آپ نُوں ساڑن دے لای, چھےڑ لِآںدے جِهڑے مَےں ۔
دِل دی بںجر-دھرتی اُّتے, پھےر وی سوکے وسدے رهے,
اّکھیآں دے ِاه کھُوه نے خَورے کِنّی واری گےڑے مَےں ۔
کِںج بچا کے سُولاں کولوں رّکھاں کُولڑے پَےراں نُوں ?
جںڈ-پھلاهیآں لا لایآں نے, آپ هی اپنے وِهڑے مَےں ۔
تُوں کِاُں جھّلِآ کول آون توں اَےوےں ڈردا پھِرناں اےں ?
جھّٹ دا جھّٹ تے مِلنَےں تَےنُوں, سّپ کّڈھنے نے کِهڑے مَےں ?
کدی تے 'سادِک' مںزِل ودھ کے مَےنُوں سینے لاوےگی,
وےلے دے ِاس شهُ-درِآ وِّچ پا دِّتے نے بےڑے مَےں ۔
