گّل سُرُو هی کِاُں کرنی سی
جے اّدھ وِچکار چھّڈنی سی
هُن ِانھاں ٹُّٹیآں رّسیآں نُوں
گںڈھدا-گںڈھدا
ساهاں دی مالا سمجھ کے
تُرِآ پھِردا هاں
کوای گںڈھ کِتے اٹک جاںدی هَے
تے کوای هور کِتے
تُوں مےرے نال نال
تُرنا هی کِاُں سی
جے اّدھ وِچکاروں هی
پرت جانا سی
اُلٹ دِسا وّل
مَےں هُںگارا اُڈیک رِهاں ساں
کِ کھِلاا بولِآ
بھولِآ پںچھیآ! کِسنُوں لّبھدا هَےں ?
مَےں هُںگارا نهیں
مَےں تاں تےرے هااُکے دی هی پرتیدھونی هاں!
کی کاهلی سی ِاه آکھن دی
کِ اُمر بھر لای
چںدرما, سُورج
گُپھتگُو کراںگے!
डे تارِآں نال
جے دِن دے چِّٹے چاننے وِّچ هی
تُوں الوپ هو جانا سی
پانی تے کلول کردیاے لهِر
تُوں کدے مےری اّکھ دا نیر سی
هوا وِّچ آ کے پھُّلی پھِردی هَےں ?
پانی تے اّتھرُو وِچلا پھرک
جدوں تیک تَےنُوں سمجھ آوےگا
پانی پُلاں توں بهُت اّگے نِکل چُّکے هونگے ۔
تےری مےری بات تُردی-تُردی
اےتھے آ کے کِاُں رُکی هَے!
مَےنُوں لّگدا هَے کِ ِاه
‘منُو سِمرتی’ لِکھن والے پںڈت نے
کوای بھانی ماری هَے !
رِستِآں دے نِرمل پانیآں وِّچ
اُسے نے هی گںدھلی ورن-وںڈ دی کاںجی گھولی هَے!
تے جاں ِاںج هويا جاپدَے!
پٹواری دا وهی کھاتا بول پِآ هووےگا-
انتولی مِّٹی دا لےکھا-جوکھا
جو تےرے مےرے رِستے نُوں مِّٹی کر گِآ!
سارے گُناں سمےت مَےں تےرے 'چوں منپھی هو گِآ
اّتھریآں پَوناں دے هوالے
سرمااے دی هنھےری 'چوں اُّٹھِآ کّکھ کان
هر وار ساڈیآں هی اّکھاں نُوں
کِاُں جکھمی کردا هَے!
اسیں هی کِاُں تھِڑک جاںدے هاں هر وار
ساڈی هی گُپھتگُو کِاُں
ادھُوری رهِ جاںدی هَے بار-بار
