'افزل اهِسن' سّچ آکھن دا, لّبھ نواں کوای ڈھںگ ۔
چُّکن لای 'سلیب' تے پین نُوں زهِر پِآلا مںگ ۔
ےا مَےتھوں ِاه سُننا, بولنا, وےکھنا, سوچنا لَے لَے,
ےا مَےنُوں وی اپنی ڈُوںگھی, چُّپ دے رںگ 'چ رںگ ۔
ےا تے مَےنُوں اّکھیآں دےه مَےں تَےنُوں دےکھاں-چاکھاں,
ےا پھِر مَےں وی لوکاں واںگُوں, بهِ کے گھوٹاں بھںگ ۔
مںگ لِآ تے ِاک بھورا جِها, چانن وی نهیں دِںدا,
کهِںدا هُںدا سَےں مںگ لَے, مںگ لَے, مںگ لَے نا سںگ ۔
مےرے سارے بےلی مَےنُوں پُّچھدے نے کی گّل اے,
اّج کّلھ کِسے نا کِسے بهانے, ٹُرِآ رهِنَےں جھںگ ۔
ِاشک تے وارا کھا جاںدا, پر تھاں سی بهُتا اُّچا,
'افزل اهِسن' مار گِآ, ےاراں نُوں تےڑ دا نںگ ۔
