اّگے ودھن دا مَوکا دے۔
بھیڑ 'چ مَےنُوں رستا دے۔
جِس وِچ کھُد نُوں وےکھ سکاں,
اےداں دا کوای سیسا دے۔
کُجھ تاں پِآر نِسانی چھّڈ,
جکھم کوای تاں ڈُوںگھا دے۔
دیوانا اےں تاں مَےنُوں,
ِاسک دا متلب سمجھا دے۔
سّچے گم نُوں دِل وِچ رّکھ,
جھُوٹھی کھُسی نُوں ٹھُکرا دے۔
اُه چاهے تاں دےوے ترےه,
اُه چاهے تاں درِآ دے۔
