اَے کلم دے کِرتیآ وے, اَے مےرے اهِمد سلیم
چُںم کے سیکھاں, مےرے سّجرے بنے رِشتے دے ویر
مَےں وی هاں جےلھاں دا شاِار, مےرا وی نے ِاشک لوک
تَےںنُوں پّچھدے نے پِںڈی دے, تے مَےںنُوں دِّلی دے تیر
تاهیاَوں پھڑ هوون 'تے تےرے, چیک نهیں اُّٹھِآ ساں مَےں
مَےں تاں کھُش هويا ساں کِ هو گای تےری کوِتا جوان
نالے مےرے گھر 'چ وی سن, سڑ رهے ڈھاکے انےک
اےتھے وی بُّکدا پِآ سی, بھےس بدلی ےاهیآ خان
مَےں بڑا هَےران ساں, کُرلااُںدِآں دںبھیآں نُوں وےکھ
جو تےرے سیکھاں 'چ هوون 'تے سی دھاهاں ماردے
سڑدے گھر ول پِّٹھ کرکے, رےت سُّٹدے سی گواںڈھ
مَےں دُکھی ساں تھُّک رهے نے, مُوںه 'تے مےرے ےار دے
مَےں نهیں کهِںدا کِ کاتل, کِتے وی هوون خِماں
مَےں نهیں کهِںدا کِتے وی, لُّٹ هونی هَے سهی
مَےں تاں کهِںدا هاں کِ لوٹُو بدلنے مُکتی نهیں
هِںد پاکی بانیآں دی, هَے ِاکو جےهی وهی
مَےں تاں کهِںدا هاں آزادی دانِآں دی مُّٹھ نهیں
دان جِهڑی هو سکے, پَےسے نُوں جِهڑی آ سکے
ِاه تاں اُه فسل جِس نُوں لهُو ناں' سِںجدے نے لوک
ِاه نهیں کوای پرےم-پّتر, جو کبُوتر لِآ سکے
پُّت کھانی ڈَےن جِس نے گھر 'چ کوای چھّڈِآ نهیں
نرم سینے کھان دا جِس نُوں پِآ هووے سواد
زِںدگی دی پِاُںد اُه هوراں دے لا سکدی نهیں
اُه کھِڑا سکدی نهیں , همساياں دے وِهڑے 'چ باگ
آ دِکھاواں تَےنُوں مَےں بںگال دے رِسدے زکھم
آ تَےنُوں دِکھلا دِآں, آںدھرا دے دِل 'چ چھےک
جے تُوں لوڑےں ِاس آزادی وںڈدی دےوی دے دید
آ مےرے پںجاب دے سڑدے هواے موگے نُوں دےکھ
تےرے پھڑ هوون 'تے جو, پااُںدے سی همدردی دے وَےن
بهُت پااُںدے سی جو ےاهیآ خان دے زُلماں دی ڈںڈ
پُتلے جو جمهُوریات دے اُنھاں دیآں جےلھاں اںدر
آ تَےنُوں سُںگھا دِآں سڑدے هواے جوبن دی گںدھ
نا اسیں جِّتی اے جںگ, تے نا هرے پاکی کِتے
ِاه تاں پاپی پےٹ سن, جو پُتلیآں بن کے نّچے
اجے تاں بّس ڈھِّڈ هی ڈھِّڈ هاں آدمی پُورے نهیں
اجے ناں دُشمن هاں آپاں, نا کِسے دے هاں سّکے
اجے تاں جںگیآں دی ٹولی, چُهل کردی هَے پای
ساڑ کے ڈھاکے نُوں پرچے اّگ دے پھُّلاں دے نال
ِاس نُوں کوِتا جاگدی هَے, چھںبھ دے کھںڈراں اںدر
ِاشک آاُںدا هَے دھواںکھی دھرت دے بُلھاں دے نال
نا تاں اُه مردِ-مُجاهد, نا نے کَےدی جںگ دے
نا اُنھاں لُّٹیآں نے ِاّزتاں, نا اُنھاں سُّٹے نے سںد
نا اُنھاں کول پَےر هن, نا سیس دھَوناں دے اُّتے
کی اُنھاں نے هارنا تے کی اُنھاں جِّتنی اے جںگ
اُنھاں دی خاتر تُوں کِاُں نهیں بولدا اهِمد سلیم
جِسم جِهڑے جابراں دے هُکم وِچ جُوڑے هواے
تڑپھدے هواے تُر گاے جو آپنے ٹّبراں توں دُور
تڑپھدے هن اجے وی اُه هِںد وِچ نُوڑے پاے
هر دُواے تیاے جدوں پھُںکاردا هَے رےڈیاَو
بھّجدے هواے ڈھِّڈ کُّجھ ٹکرااے سںگیناں دے نال
کِاُں تےری ترساں بھری, کانی کدے روای نهیں
کِاُں تےرے کُولے کھِآلاں وِچ نهیں آاُںدا بھُچال
تےری همدردی بھری اُه آتما کِّتھے گای
جاں هَے تَےنُوں کھَوپھ, نا ٹُّٹے تےرا بھارت 'چ مان
جو تَےنُوں گرداندے پاے سی پَےغںبر سّچ دا
هُن کِتے نا آکھ دےون, ِاک نا-شُکرا مُسلمان
مَےں نهیں کهِںدا مُهبّت وِّچ پِگھل جايا نا کر
مَےں نهیں کهِںدا کِ آڈھا زُلم نال لايا نا کر
مَےں تاں کهِںدا هاں کِ زُلم دی جڑھاں توں پهِچان کر
شُوکدے پّتِآں دے اُّتے تھُّک کے مُڑ جايا نا کر
آ اسیں ڈھِّڈاں نُوں کهیاے, سِراں دی خاتر لڑو
بن کے پُورے جِسم آپنی کِسم دی خاتر لڑو
پھِر بنا کے جںگی کَےدی, پُوری دےواںگے سزا
اجے تاں ےارو بّس اپنے جِسم دی خاتر لڑو
