اےداں کَون جاںدا هَے گھروں
بِناں دّسے
نا کوای سِرناواں
نا آاُن جان دا پتا
ِاه تاں دّسدا
اےنی کاهلی کاهدی سی ےارا
ےکین نهیں آ رِها
تےرے بےوکت تُر جان تے
منّن چ وی نهیں آ رِها
کِ تُوں تاں کِتے جا چںد بن گِآ اےں
تُوں پںجابی ادھِاَےن دی سےدھ
پ੍بُّدھتا سُهِردتا آلوچنا
چڑھدی اُمر دا وهِن
هرپھ هرپھ چُندا جڑدا اںبر تے
ِاںج من اُداس
کر کے کَون جاںدا هَے بھلا
بّچِآں نُوں کی کهاں
بھابو رانی نُوں کِهڑا دلاسا دےواں
اَودن دا نا گھر
کوای بولِآ هَے
نا دپھتر کوای وڑِآ هَے
سلاه مشورا لَےن
اجے تاں پںجابی ساهِت اتے
لوکدھارا چ
تَےں هور سپھے پھرےم کرنے سن
ِاںج اچانک گھروں تُر جانا
کانپھرںساں چوں گُںم هو جانا
ےاری نهیں هُںدی دوست !
سادگی تے سںجم پّلے بنّھ
پَےںٹ نال بںگالی کُڑتا,
تے اَوسے رںگ دی پّگ,
گںبھیرتا تے وِدوتا جےب 'چ
پهِلی وار دےکھن توں
لّگدا هی نهیں سی کِ
تُوں اےڈا کوی, کھوزی تے
وِدوان وی هووےںگا
مَےں تاں اجے کهِنا سی
اےڈی کُرسی تے ِاه جھّگا پجاما جےها نهیں سجدا
ودھیآ سُوٹ پا کے رّکھِآ کر
من بهُت اُداس کر
تُر گِآ اےں
سارے دوستاں دا
درِآ تاں وگدے سُنیںدے سن
دھرتیآں سِںجدے
تُوں کِهڑے سمُںدر چ جا رلِآں اےں
پھِر اےنی چھےتی کِاُں
کِنارا کر لِآ وهِن توں
تُوں تاں زهین, سااُو مِهنتی تے
دھرتی توں اُّٹھ کے تُرِآ بںدا سی
اےنی کاهلی کِاُں کر گِآ
سدا لای وِچھڑن دی
آپاں تاں اجے پھون تے هی گّلاں کیتیآں سن
اجے تاں رل بَےٹھ چاه دیآں
چُّسکیآں لَےنیآں سن
تُوں تاں کمرے دے باهر لّگی
نےم پلےٹ وی پُّٹ کے لَے گِآں اےں نال
الوِدا ڈا: درِآ
وگدا رهیں
جِهڑی وی دھرتی تے هووےں
