اَےن-ِاشک دا مُشک اوّلڑا ای,
هیرے سُںگھ ناهیں متاں دھا جاای ۔
ِاه ِاشک مرےلڑا شےر کھُونی,
نےڑے وںجے ناهیں متاں کھا جاای ۔
سَودے دِلاں دِآں نُوں هّتھ ن گھّت هیرے,
متاں هّتھاں تے جان وِها جاای ۔
هَےدر اپنا شَوه منّا لَے,
متاں ڈُوںگھڑے نیر رُڑھا جاای ۔۱۷۔
