اَےن-ِاشک جِنهاں دے کھِآل پيا,
مسجِد چھوڑ کِتاباں نُوں ٹھّپ گاے نے ۔
کاگز پاڑ کے چا لویراں کیتے,
کلم توڑ دواتاں نُوں کّپ گاے نے ۔
اگے کهکا دیوار دی کںدھ آهی,
چھالی مار اُّتوں سارے ٹّپ گاے نے ۔
رںگن چڑھی وے هَےدر رسُول والی,
جِنهاں رپنا سی سوای رپ گاے نے ۔۱۹۔
