اَےنے سهے نے غم کِ کوای غم نهیں رِها۔
جاں سمجھ لاُ غماں 'چ کوای دم نهیں رِها۔
اّجکّلھ کلاوے دوستو پھںدھے نے هو گاے,
گل نال لگ کے مِلن دا مَوسم نهیں رِها۔
اےتھے تاں واڑ کھےت نُوں هَے کھان لگ پای,
هُن نےک نیےت آپنا هاکم نهیں رِها۔
دِل دا رُمال تےرِآں فِکراں نے کھا لِآ,
غم کِس ’چ بنّیاے کُای دامن نهیں رِها۔
اُںجھ تاں بڑے نے کّپڑے بازار وِچ پر,
جو اَوسنے سی پهِننا رےشم نهیں رِها۔
گھُںگرالے وال هو گاے سِّدھے اُمر دے نال,
اُس زُلف وِچ پےچ جاں کُای کھم نهیں رِها۔
لَے چل تُوں ازراایل مَےں هاں جان نُوں تِآر,
پر مےرے کرز دا کُای جامن نهیں رِها۔
‘اجمےر’ پھِردا اےں کِاُں بے-چَےن رات-دِن,
ِاس توں بِناں کی! کول تےرے کںم نهیں رِها?
