اَےتھوں مےرے پِںڈ دی تاں واٹ بڑی گھّٹ اے
سوچاں جے تے چِّت اَوتھے پهُںچ جاںدا جھّٹ اے!
مُڑدا مَے شهِروں جِوےں واٹ مِّتھاں پِںڈ دی
راهے دے وی اَووےں جاناں ٹواے کِّتھوں تّک نے,
رستے تے تُرِآ شهیدیں پهُںچ جاںناں جد
مُوںهوں تواریکھ دّسے کِنّا باغی ساڈا رّت اے,
پِںڈ وِّچ نشا گھّٹ گِآ جاں ودھےرے هُن
گرااُںڈوں دِآں دّس کی لاای چوبراں نے لّت اے,
نِّکلاں گرااُوںڈوں تاں سُساِاٹی دّس دِںدی
کِنّے کرزے 'چ مےرے پِںڈاں دا کںمیں جّٹ اے,
جهان دے نزارے چھّڈ مهِل تے مُنارے چھّڈ
ٹاهلیآں دے کولوں کُوکاں جینا جھُوٹھ مَوت سّچ اے,
پھِرنیاَوں چڑھدے نُوں هو کے پهُںچاں گُرُو-گھر
گِآن هُںدا وںڈیآں توں پِںڈ هالیں رِها بّچ اے,
پِںڈ نُوں مَےں گھُںم لواں مِّٹی اےهدی چُںم لواں
دّساں دُنیآں نُوں کی کی لِآ مَےں اَےتھوں کھّٹ اے,
سِّکھِآ ناں بھُّلدا تے کھےڈِآ ناں بھُّلدا
اُںگلاں تے ناں سکاں گِن کی کی لای اَےتھوں مّت اے,
وگدے مَے پُرے نُوں تاں چھوه کے هی ماپ لواں
نمی توں لَے دّس دِآں میںه هَے وی جاں ناں کّکھ اے,
سِںجنا سوارنا تے بیجنا جے پھسلاں نُوں
ٹھُّڈا مار دّساں پَےلی رڑھی پای اے جاں وّت اے,
پرھے پںچاِات وِّچ پَےںدے رَولے توں ای دّساں
بهُتے موهتبار لَےںدے کِهدا کاهتوں پّکھ نے,
پوٹِآں تے گِنکے تے ِاّکو ساهے دّس دِآں
اَےتکاں دی واری سںمتی کراای کِهناں رّد اے,
کامےاب بںدِآں دے اَےب رّب اُّتے چھّڈاں
کراں ِامداد جے اجے کّچی کِسے دی وی چھّت اے,
اَومراں دے رَولے سبھ دَوڑھ لوڑاں دی اے وِرکا
رهِںدا بچپن چںگا هُںدا وّدھ ناں کوای گھّٹ اے ۔
