کِهڑی کُوک گهِر وِچ ڈُّبی
دھُوڑاں توڑ پِآسی ?
جو وی تیر گهِر وِچ کھُّبھِآ
سوای بھيا اُداسی۔
سِکھر دُپهِراں لهُو کےر کے
ساج لَےنگیآں تارے,
چھّڈ سمسیراں تُر جاونگے
در تےرے بنباسی۔
جو اسمان تےرے دروےساں
نجر تےری لای ساجے,
ڈُوںگھے پںدھ 'واج کوای سُندے
هو سّتھراں دے واسی۔
سُول سُراهی کھںجر چمکے
کٹک چاڑھ سِرهانے,
گانی بنّھ رناں دے گل وِچ
پااُںدے بیر کھلاسی۔
جد اسمان کھںجر دے سِکھریں
بُوںد پین لای چڑھِآ,
تےرے مستک اجل کاپھلا
لهُو لُهان هو جاسی۔
گل وِچ پاِا پھجر دی گانی
وِچ مجاراں بھااُنا
هےک نُوں توڑ رهی وِچکاروں
ناگاں نال هُلاسی۔
بِرکھ تُوپھاناں دے نال بھِڑکے
سِںدھ چھاتیاےں سُّتے,
رات چیکھدی مُّٹھی دے وِچ
بلدے کوٹ چُراسی۔
سُتر-سُآر دی 'واج سُهانی
پھجر وےلڑے اُّٹھی,
چھالے هےٹھ جِمیں تِرهاای
تکدے نَےن وِلاسی۔
هےٹھ سِرھانے جِمیں وِلکدی
سّتھر ون ون وِچھِآ,
ناگ دی نجر هوا وِچ کھُبھدی
تکدے نیل آگاسی۔
هوا دے لُوں لُوں دے وِچ کُںڈل
ناگ نپیڑن جِںداں,
ارس-نابھ توں تپدے بھّٹھ تک
لٹک رهی ِاک پھاسی۔
کوای نِچوڑ دِاُ رگ مےری
هوا دے لُوں لُوں اُّتے,
اےس جِمیں نُوں موڑ دِاُ کُجھ
هُوںگر چڑھے چَوپاسی۔
پَےڑاں هےٹھ لهُو دی هُوںگر...
نجر سُهانی بھےجو,
توڑ سُّٹو مستک دے وِّچوں
سُورج کوای اُداسی۔
چیکھ مار هوا دے اںدر
مَےں روهیاےں تُر جانا,
موڑ لوو دروےساں نُوں هُن
تھل دے رںگ وِناسی۔
“سُّٹو نجر پھجر دے آکھِر"
رو کے کِها مُریداں,
“اُمر دے موڑ رےت وِچ دّبے
سُنّ کھڑی ابِناسی۔”
