اَودھے سُورج ورگے چّکراں دا رُتبا آلی,
لّک لٹکے پای بهادری, مُوںه بھّکھدی لالی ۔
اَوه این مناوے مَوت نُوں, جد پھڑے بھُچالی,
اَودھے اّگے شےر پںجاب دا بن کھڑا سوالی ۔
تے گّل سُناوے ِاس ترھاں, جںگ ےُّدھاں والی :
"هو گِآ مُزپھر کھان جاں, سِںگھاں توں آکی,
نا بھےجے اُس نے ماملے, نا دِّتی باکی ۔
تد چڑھِآ ساں مُلتان تے لَے پھَوج بتھےری,
جا بھیڑ مُزپھر کھان دی, مَےں رن وِچ گھےری ۔
اَوتھے سَو سَو توپاں چلیآں, سن ِاک وےری,
اَوتھے رن وِّچ گولے گُوںج کے, لَے آاے انھےری ۔
تد اُّڈن لّگے سُورمے, جِاُں پّتے بےری,
جد پھَوج مُزپھر کھان دی, مر گای چںگےری ۔
اُه جھّٹ کِلھے وِّچ وگ گِآ, کر هےرا-پھےری,
پر ساتھوں ٹُّٹا کِلھا نا, ڈھهِ گای دلےری ۔"
