اّکھاں رونیآں تاں دےکھدا زمانا
دِلاں نُوں روںدے کَون دےکھدا
اّکھاں لّبھ لَےن رون دا بهانا
دِلاں نُوں روںدے کَون دےکھدا۔
اّکھیآں تاں رو کے کّڈھ لَےںدیآں گُبار نے
چُّپ کیتے دُّکھ پَےںدے دِلاں نُوں سهارنے
ساںبھی رّکھدے نے پیڑاں دا کھزانا
دِلاں نُوں روںدے کَون دےکھدا۔
دِل تاں بےچارا هُںدا سدا مجبُور اے
پِآر وِچ هُںدا سارا اّکھاں دا کسُور اے
دِل بن جاںدا کَےهر دا نشانا
دِلاں نُوں روںدے کَون دےکھدا۔
دِلاں دے ِاه کھوٹے لوکی وَےری نے پِآر دے
آشِکاں دے سینِآں تے ٹھوکراں نے ماردے
دِل توڑنا تے کھےل هَے پُرانا
دِلاں نُوں روںدے کَون دےکھدا۔
ٹُّٹے دِل جوڑنے دا اےتھے کوای رِواز نهیں
سُندا `آزاد` کوای دِلاں دی آواز نهیں
چُّپ کر جا دِلا تُوں بےایمانا
دِلاں نُوں روںدے کَون دےکھدا۔
