اّکھاں ساهوےں کِںجھ اّکھاں دے سُّکھ نے ِاّٹاں ڈھوایآں
دُّکھ هويا جد پھُّلاں ورگے مُّکھ نے ِاّٹاں ڈھوایآں
اَےوےں تے نایں بن گاے مِّترا تےرے مهِل مُنارے
لوڑ کِسے دی گارا دِّتا, بھُّکھ نے ِاّٹاں ڈھوایآں
بااُو جی مَےں ِاںجھ نایں پڑھِآ, پڑھن لای ساڈے گھر دی
چھاں نے گھر گھر بھاںڈے ماںجے, رُّکھ نے ِاّٹاں ڈھوایآں
هسدے وسدے دںدیآں کڈھدے سُّکھ نُوں کِںجھ سمجھاواں
خَورے کِهڑے دُّکھوں کِهڑے دُّکھ نے ِاّٹاں ڈھوایآں
اّج وی ِاّٹاں ڈھوون والے اُهیاَو نے نا ‘سںدھُو’
اُه جِنّھاں دے جںمنو پهِلاں کُّکھ نے ِاّٹاں ڈھوایآں
