الِف-اسیں کُجھ ن سی کن کنّ پيا اے,
تاں کُجھ کیتو پھ'ےکُون تھیآ ۔
هووے زےر زبه کن کن مَےںڈے,
کُن کُن گُوناگُوں تھیآ ۔
وّجِآ مارُو ِاشک اوّلے دا,
سُّدھ بُّدھ هوش جنُون تھیآ ۔
هِّک آشِک هِّک ماشُوک تھیاے,
اےوےں جُونا جُون تھیآں ۔
آرسیآں تھِای چُنیآں والڑے,
جلوا نُما بےچُون تھیآ ۔
لَے لَے لےلی نُوں دِل مَےںڈڑے,
کَےس کھڑا مجنُوں تھیآ ۔
تےشا تھیآ اےهو سُکھن شیریں,
پھرهاد نِمانڑا کھُون تھیآ ۔
ِاس کُن دے کاپھ دی کھُوںڈی دا نبی,
ِاس کھُوںڈی دا سِر نُون تھیآ ۔
هّکیآں بےلے توں مهیں راںجھن نے,
هیرے دا هال زُوبُون تھیآ ۔
لَے وگِآ مِرزا ساهِباں نُوں
ساری جںج دا شان زُوبُون تھیآ ۔
چڑھدِآں کھارے ڈھُکدِآں جںج,
ِاه ِاشک دا پھن پھنُون تھیآ ۔
اُه کلیاے پلااُ شیرینیآں بھی,
سبھ پھّٹاں اُتے لُون تھیآں ۔
اُه کھںزریآں سُهاویآں هیرے,
دھا دھا دماما گھُوں تھیآ ۔
هَے هَے مِلیآں واهراں تے,
مر جاںدڑے دا سِر کھُون تھیآ ۔
ساهِباں وی ترُٹ ماری تَےں موای,
هَےدر کن پھ'ےکُون تھیآ ۔۱۔
