چڑھی وِساکھی واڈھے بَےٹھے,
پّکی کنک وڈھیچن لّگی۔
تِّکھی دھُّپے بھریآں بّجھیآں,
اّدھی رات گویچن لّگی۔
کهِن کھُدا دا هِّسا گھّلو,
وِچ مسیتاں دے ملوانے۔
اّلھا دے گھر گھّلو دانے,
بھاوےں اّلھا نے نایں کھانے۔
اّلھا دے گھر گھّلو دانے
دانے ےاں پھِر پَےسے گھّلو
جو وی جی کردا اے گھّلو !
رّب دے گھر وِچ هِّسا پااَو,
جو وی پُّجدا سردا اے گھّلو۔
رّب دے گھر دے همسااے
اّلھا دے گھر گھّلو دانے,
بھاوےں اّلھا نے نایں کھانے۔
اّلھا دے گھر گھّلو دانے
پھرس پُرانا پُّٹ مسجِد دا,
چھےتی کریاے نواں لواایاے۔
کںدھاں نال وی سںگےمرمر,
ےاں چینی دیآں ٹاِالاں لاایاے۔
بںدے پاے کُّلے نُوں ترسن,
رّب پِآ مهِلیں مَوجاں مانے۔
اّلھا دے گھر گھّلو دانے,
بھاوےں اّلھا نے نایں کھانے۔
اّلھا دے گھر گھّلو دانے چَودھری,
هّک مُجارے دا وی,
مسجِد دے وِچ دے جااے بھاوےں۔
میآں جی اُهنُوں بها دِںدے نے,
جنّت دے وِچ ٹھںڈی چھاوےں۔
کنک تو ساویں جنّت وےچے,
وےکھو مُّلا هاسے بھانے۔
اّلھا دے گھر گھّلو دانے,
بھاوےں اّلھا نے نایں کھانے۔
اّلھا دے گھر گھّلو دانے
جِس گھروں نا دانے آاے,
اُس گھر اسیں آپ آواںگے۔
پںج سّت بںدے کّٹھے هوکے,
اُس دا بُوها کھڑکاواںگے۔
مُّلا دے اَےلان توں مَےں جِهے,
کای بهِ گاے هو نِںموجھانے۔
اّلھا دے گھر گھّلو دانے,
بھاوےں اّلھا نے نایں کھانے۔
اّلھا دے گھر گھّلو دانے
جُماں پڑن ساں گِآ مسیتے,
'واج هوای مُّلا پھرمايا۔
ساپھے دی ِاک جھولی لَے کے,
چںدے دے لای بںدا آيا۔
کھالی کھیسے لّگا 'سابر’
رّب دے گھر نایں آيا ٹھانے۔
اّلھا دے گھر گھّلو دانے,
بھاوےں اّلھا نے نایں کھانے۔
اّلھا دے گھر گھّلو دانے
